IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen
Laatste onderwerpen
» Het Lalalalalala Onzin topic
zo apr 28, 2013 1:34 am van Sayuri

» Not all born madmen are crazy {Open}
di apr 02, 2013 10:17 pm van Yugi

» Damn you! [& Jack]
di maa 26, 2013 10:59 am van Sayuri

» Signature Rate.
za feb 23, 2013 9:09 pm van Jack

» Yozora Iwashiro
vr feb 22, 2013 6:37 am van Yozora

» Darkness wil never win! ~Rukea~
vr feb 22, 2013 5:28 am van Jack

» Het Ik-Zoek-Een-Partner-Topic
zo feb 17, 2013 5:58 am van Tsubaki

» Avatar Rate
zo feb 17, 2013 2:33 am van Rukea

» Rukea Hazina Latania
zo feb 17, 2013 2:12 am van Kaito

Inloggen
Gebruikersnaam:
Wachtwoord:
Log me automatisch in bij elk bezoek: 
:: Ik ben mijn wachtwoord vergeten
Belangrijke Topics
RULES & INFORMATION
Rules
Shibusen Academy Informatie
Vacatures

KARAKTER KAARTEN
Informatie Karakter Kaarten
FaceClaim

RPG INFORMATION
Rpg Regels
How to RPG - Cursus

TIPS & TRICKS
Achtervoegsels
Wie is er online?
Er zijn in totaal 1 gebruiker online :: 0 Geregistreerd, 0 verborgen en 1 gast

Geen

Het hoogste aantal gelijktijdige online gebruikers is 23. Dit aantal is bereikt op zo dec 31, 2017 7:18 pm.


--


Mocht je Linkpartners met onze site willen worden, stuur dan een PB naar Stein-Sensei.
Dan zetten wij je in de lijst en mag je onze linkpartner banner op je eigen forum plaatsen!

Deel | 
 

 Not all born madmen are crazy {Open}

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Sayuri

avatar

Aantal berichten : 112

Shibusen Passport
Leeftijd: 17
Geliefde: Love? There is no love without a touch of Madness
Partner: Well Let's bring some chaos Yugi

BerichtOnderwerp: Not all born madmen are crazy {Open}   do dec 27, 2012 4:44 am

Het was midden op de dag, en alle lessen waren in volle gang, maar een jong meisje was niet waar ze hoorde te zijn. Haar groenige ogen stonden een beetje afwezig terwijl ze wat voor zich uit staarde. Maar beneden had ze geen uitzicht op de rest, dus moest ze het maar hogerop nemen. Waar normale studenten door de gangen zouden gaan ging deze jonge meid toch echt langs een andere weg. Ze zette zich snel af en hield zich vast aan het eerste uitstekende opbject dat ze tegen kwam. ze moest nu eigenlijk in de les zitten, maar had daar geen zin in. Hoewel ze zich kon inhouden, gedroegen sommige leerlingen zich wel eens vreemd bij haar in de buurt. Het zat haar dwars en het ergste was, ze wist dat zij er de schuldige van was. Ze kon nooit echt normaal in de buurt van anderen komen. Opnieuw zette zich af en sprong op en greep zich vast aan de rand van het dak en trok zich op. Met een zucht ging ze zitten en liet haar hoofd op haar handen leunen. Maar ze mocht dan anderen wel raar laten doen, zelfs was ze zo nuchter als het maar kon. Er was niks mis met haar, maar dit had ze te danken aan haar bloedeigen vader. Ze wilde hem haten, maar kon dat ook weer niet. Vreemd genoeg had hij goed voor haar gezorgd voor hij verdween. Net als haar moeder die ook in het niets was verdwenen. Ze mistte ze diep van binnen toch wel, en dat terwijl ze eigenlijk een andere familie had gekregen. nouja ze waren dan wel geen echte familie, maar ze kon altijd op ze rekenen. Bovendien beoordeelde ze haar niet wegens haar vader, wat zij heel goed wisten. Even zuchtte de jonge meid en veegde een roze lok voor haar ogen weg. Met haar hoofd op haar handen bleef ze in gedachten verzonken zitten, starend in het niets.

open xD
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Yugi

avatar

Aantal berichten : 77

Shibusen Passport
Leeftijd: 16 years
Geliefde: I don't now what love is, I only now that it hurts
Partner: Sayuri Let's make a hell of it.

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   za feb 16, 2013 11:34 pm

De bel was al lang gegaan. Maar hij had nu eenmaal geen zin om naar de les te gaan. Hij miste wel vaker een les of twee. Die oude leeraren zeiden toch altijd het zelfde. Ook al miste hij vier lessen dan nog kon hij mee. Je kon ook niet echt zeggen dat hij slechte punten had. Het kon hem ook niet zo veel schelen allemaal. Het enigste waar hij zich wat van aantrok was dat hij zo snel mogelijk 99 zielen wilde hebben en ook 1 heksen ziel. Maar nu had hij nog een lange weg te gaan. het was ook zo moeilijk om een geschikte partner te vinden. Langzaam liep hij naar buiten. Er was letterlijk geen ziel te zien. Zijn paarse ogen gleden even over het plein voor zich. Was er dan echt niemand die het waagde om eens een les te missen? Sommige mensen waren zo’n lafaards. Hij zuchte eens en liep verder. Een zachte wind gleed over zijn wangen. De stilte was hier bijna te snijden. Het enigste geluid dat hij hoorde was het geluid van zijn eigen voetstappen. Hij wilde wat actie en in de lessen kon je dat niet verwachten. Hij zou gemakkelijk naar huis kunnen gaan. daar zou hij wel wat vinden om te doen. Maar yugi had geen zin om daar alleen te zitten. Hij had geen familie meer en hij gaf toe dat hij bijna slecht was geworden. Hij had in die tijd dingen gedaan waar hij niet trots op was. Maar lord dead had hem net op tijd laten inzien waar hij naartoe ging. Nu deed hij het geheel anders, ook al had hij het soms moeilijk om zich zelf onder controle te houden. Mensen vermeide hem, omdat hij soms geheel veranderde in een heel ander persoon. Dat wist hij ook van zich zelf. Dat was het enigste wat eigenlijk een goed voordeel speelde. Soms dacht hij dat het lag aan het fijt dat hij bijna geheel verandert was. Soms dacht hij dat hij ergens blijven steken was. Dat zijn ziel verdeelt was in drie stukken. Het kon waar zijn en hij zou er zeker niet over liegen. Maar dat was toch gewoon fantastisch… Hij wist precies waar hij naartoe ging. Het dak, daar zou niemand hem storen. Het was een goede plek om je te verstoppen wanneer je aan het spijbelen was. Hoe dichter hij bij de plaats kwam, hoe meer hij het gevoel kreeg er niet alleen te zijn. Hij stopte even en hij liet zijn blik over het dak glijden. Het viel uiteindelijk op een meisje. Een meisje die ergens naar zat te staren. Hij volgde even haar blik. Maar het kwam op niets uit. Hij lachte even. Uiteindelijk was hij toch niet de enigste geweest. Hoe dan ook hij was niet van plan om terug te deinzen gewoon omdat dat meisje daar ook zat. Yugi begon te lopen en terwijl hij sprong veranderde hij in zijn weapon vorm. The twin sworts! Met een redelijke snelheid kwamen de zwaarden in het dak terecht. Meteen daarna veranderde hij terug in zich zelf. Hij liep met gemak naar het bovenste deel van het dak. Zonder acht te leggen op het meisje ging hij daar zitten. Hij zou wel zien wat er nu zou komen.

[Hierbij overtreed ik met een geweten de regels. Ik weet dat ik nog niet ge-accepteerd ben. Maar als ieder lid daarop zal moeten wachten zal dit forum volgens mijn menig nooit actief worden. Terwijl er wel een heel grote kans is dat het wel zal lukken!]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sayuri

avatar

Aantal berichten : 112

Shibusen Passport
Leeftijd: 17
Geliefde: Love? There is no love without a touch of Madness
Partner: Well Let's bring some chaos Yugi

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   za feb 16, 2013 11:59 pm

Voor haar was het leven vreemd geweest, maar ze kon er niet veel van uit maken. Wat gebeurd is is gebeurd, bovendien moet je het heden achter je laten en vooruitkijken naar de toekomst. Zo was het haar toch wel geleerd, maar toch had ze graag wel een paar momenten van haar jongste jaren willen herbeleven. In de armen van de man die toen nog echt haar vader was en geen gestoorde maniak. Ze zuchtte even en haalde een hand door haar haar. De eenzaamheid was haar vredige plaats. Het liefst was ze nog even Kid gaan pesten maar die was weer eens op pad gegaan met zijn weapons, oftewel daar had ze niks aan. Naar Shinigami gaan was ook de optie niet, ze had weer eens geen flauw idee waar hij was. Een kleine glimlach ontstond op haar gezicht terwijl ze aan die twee dacht. Bij hen had ze zich welkom en thuis gevoeld, zeker na een tijd op straat, en in ellende.
Bij het horen van geluid schoot haar hoofd omhoog. Kwam er een of andere idioot nu hier om haar naar de les te halen? Ze kon het zich niet voorstellen, zij werd vermeden als de duivel. Toch viel haar blik op een jongen en ze fronste. Even wreef ze in haar ogen en gaapte terwijl de jongen ging zitten. ''Geen zin om in een les te hangen?'' Vroeg ze maar gewoon direct en staarde weer voor zich uit. Ze was lichtelijk verbaasd dat iemand daadwerkelijk bij haar in de buurt durfde te komen nu.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Yugi

avatar

Aantal berichten : 77

Shibusen Passport
Leeftijd: 16 years
Geliefde: I don't now what love is, I only now that it hurts
Partner: Sayuri Let's make a hell of it.

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   zo feb 17, 2013 12:29 am

Hij zat hier graag. Vooral omdat het hier meestal zo rustig in stil was. De perfecte plaats om eens goed over je daden na te denken. In het begin dat hij hier kwam, had hij dat gedaan. Nu had hij niet veel meer over om na te denken. Die tijd was voorbij, soms miste hij de kattenkwaad wel. Ja zeker dat was een slechte maar ook wel leuke tijd geweest. Voor al de adrenaline die door zijn aderen had gevloeid was fijn geweest. Nu had hij al lang niet meer dat gevoel. Spijbelen deed het een beetje opkomen. Maar het verdween altijd meteen weer. Hij was nog nooit betrapt geweest en op het meisje na was hij hier ook alleen. Het meisje zou hem niet verlinken, en hij zou haar ook niet verlinken. Waarom zou hij? Het enigste wat dat teweeg zou brengen was problemen en problemen dat had hij nu eenmaal niet graag. Hij had zijn blik even op het meisje laten glijden. Roze haren en groene ogen. Dat zag je niet vaak. Maar hij moest niet veel zeggen. Iedereen keek altijd naar zijn haren en zijn paarse ogen kwamen nu eenmaal ook niet zo vaak voor. ''Geen zin om in een les te hangen?'' Sprak het meisje meteen. Hij schrok er zelfs een beetje van. De meeste mensen wilden namelijk niet met hem praten. Hij keek haar even aan. Terwijl zij weer in de leegte staarde. Ze had een vreemde blik in haar ogen. Alsof ze zelf ook iets niet wilde geloven. Hij draaide zijn hoofd weer om. Neen hij had geen zin om in de les te hangen. De lessen waren voor hem nu eenmaal wat te saai. Hij wachte nog even met spreken. Normaal gezien zou hij zelfs niets zeggen. Maar een stem in zijn hoofd zorgde er voor dat hij wel moest spreken. ”Er valt niet echt iets te leren daar…” Zei hij toen maar. Er zat niet echt een toon in zijn stem. Maar ergens in de diepte lag er toch wat vriendelijkheid. Het werd weer stil. Alleen de wind gaf af en toe een gil. Hij had het gevoel dat het beter was om nog iets te zeggen. Maar hij zou niet weten wat hij zou moeten zeggen. Hij kende het meisje niet en dat was niet het probleem. Misschien moest hij zichzelf gewoon maar eens mooi voorstellen. ”hey ik ben Yugi en jij?” Een andere stem nam het over en zei dat hij een idioot was. Een zucht glipte over zijn lippen. Maar het was stil genoeg zodat het meisje het niet zou horen. Ja de ene stem had gelijk. Dat was beetje idioot. Dat was ook hij niet. Het probleem was, meestal hoefde hij zichzelf niet eens voorstellen. Mensen kende zijn naam al… Nou ja meetal was het dan wel een bijnaam die nergens op sloeg. ”Ik ben Yugi trouwens.” Zei hij toen maar. Terwijl hij haar een glimlach schonk. Hij was gek. Dat wist iedereen. Maar de gekste personen waren de beste personen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sayuri

avatar

Aantal berichten : 112

Shibusen Passport
Leeftijd: 17
Geliefde: Love? There is no love without a touch of Madness
Partner: Well Let's bring some chaos Yugi

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   zo feb 17, 2013 1:25 am

Het was rustig, niemand rende nog in de rond omdat iedereen wel in de les zat. Behalve zij, en die andere jongen. Meestal als ze hier zat kwam ze niemand tegen, voornamelijk omdat het wel 's nachts was of ze hadden haar zien zitten. Ze zag dat hij schrok van de vraag die ze zonder na te denken stelde. Was et een verkeerde vraag, had zij weer iets gedaan? Ze schudde even haar hoofd en wreef in haar ogen, nog even en ze werd gewoon zelf knettergek. Ze keek weer naar hem en wachtte op een antwoord, wat ze eigenlijk niet verwachtte te krijgen. Ze verwachtte nu min of meer dat hij er weer vandoor zou gaan, wegrennend van haar. Ze haalde even haar schouders op en staarde eerst weer voor zich uit. Ze kon er beter maar niet aan gaan wennen. Gezelschap, als ze het al kreeg, duurde nooit lang. Behalve dan dat van haar 'vader' en haar 'broer', maar dat telde niet mee. ”Er valt niet echt iets te leren daar…” Klonk het antwoord en ze draaide haar hoofd weer naar hem toe. Even fronste ze maar haar uitdrukking werd wat zachter en ze knikte. Ze was het er wel mee eens, maar zij had al een heel hoop geleerd. Zou je zo een, twee, drie niet zeggen maar het was wel zo. Ze had kennis genoeg, alleen ze moest het eruit werken. ''Daar heb je toch wel weer gelijk in.'' antwoordde ze zacht en bekeek hem nu eens goed. Ze had in de gangen gemompel gehoord over hem, ze wist dat hij ook anders was dan de rest. Niet dat het voor haar had uitgemaakt, ze was zelfs niet vaak zichtbaar in de aanwezigheid. ”Ik ben Yugi trouwens.” Dit keer schrok ze niet, maar glimlachte ze alleen maar. Zou dit haar eerste vriend op school worden? Ze had eigenlijk helemaal geen vrienden vanwege haar Wavelength, en de Madness die zich in haar huiste. ''Yugi zeg je...'' Zei ze langzaam en dacht even na. Zijn naam leek op de aforting die iedereen gebruikte voor haar naam. ''Ik ben Sayuri, maar zeg maar Yuri.'' Antwoordde ze zacht en sloeg haar handen in elkaar.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Kaito
{Admin}istrator
avatar

Aantal berichten : 206

Shibusen Passport
Leeftijd: 18 Years
Geliefde: I'll break your tiny little heart
Partner: x

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   zo feb 17, 2013 1:34 am

Yugi schreef:
[Hierbij overtreed ik met een geweten de regels. Ik weet dat ik nog niet ge-accepteerd ben. Maar als ieder lid daarop zal moeten wachten zal dit forum volgens mijn menig nooit actief worden. Terwijl er wel een heel grote kans is dat het wel zal lukken!]

Gewoon een berichtje sturen is zeker teveel gevraagd? Ik heb ook een leven.
Maar goed, voor deze keer mogen jullie door gaan~


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Yugi

avatar

Aantal berichten : 77

Shibusen Passport
Leeftijd: 16 years
Geliefde: I don't now what love is, I only now that it hurts
Partner: Sayuri Let's make a hell of it.

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   zo feb 17, 2013 2:01 am

Het was vreemd om met iemand te spreken. Het was vreemd om de stemmen in zijn hoofd te volgen. Maar ergens voelde het ook wel goed. Nu hij er over na dacht. Hij sprak niet veel. Waarom zou hij ook. Iedereen die hij tegen kwam bleef oftewel stokstijf staan. of ze liepen snel weg. Ze namen niet eens de kans om hem te leren te kennen. Hij gaf de schuld aan zijn verleden en waarschijnlijk had het ook wel een groot deel te maken met zijn Wavelength die vaak durfde te veranderen. Het was waarschijnlijk ook daardoor dat hij nog altijd geen partner had. Tja je kon namelijk ook niet alles hebben. Maar een partner was wel één ding die je nodig had wilde hij uiteindelijk toch ergens raken. het probleem was een partner moest een Wavelength hebben die bij de zijne paste. Zo iemand vinden leek voor hem onmogelijk. Wie zou er hem nu ook als partner willen? Hij vond het eigenlijk niet zo erg dat iedereen weg rende. Maar er moest toch iemand zijn zoals het meisje naast hem. Die voor een keer niet wegliep. Het was wel eens fijn om met iemand te kunnen praten. Het leek eeuwen geleden dat hij met een persoon had gepraat. Hij keek nogmaals naar het meisje. Hij kende haar ergens van. Maar hij kon niet zeggen van waar. Misschien was het gewoon eens zien in de gangen of in de klas. Het kon ook zijn dat hij wat over haar had gehoord. het was wel duidelijk dat net als hij, zij ook niet echt iemand was waar veel mensen mee omgingen. Anders zou ze wel in de klas gezeten hebben. Yugi wachte even op een antwoord. Als hij die nog zou krijgen. Meestal als ze zijn naam hoorden liep het meteen mis. Maar het was toch al een voordeel dat ze tenminste bleef zitten. ''Yugi zeg je...'' Een glans van herkenning was zichtbaar geworden in zijn ogen. Nu kwam het nu was het voorbij. Elke spier in zijn lichaam was klaar om zich vast te nagelen. Maar weer kwam er een stem in zijn hoofd dat alles goed zou komen. Dat hij zich nu geen zorgen hoefde te maken. Straks werd hij echt gek. Misschien was hij al gek. Maar besefte hij het gewoon nog niet. Hij had haar ook zien lachen. Misschien kwam het daardoor dat hij minder gestrest was. Misschien konden ze zelfs vrienden worden. Maar hij wilde niet te veel hopen. Want dan liep het vaak verkeert af. Maar wat als het waar was, als ze vrienden konden worden. Dan zou zij zijn eerste vriend zijn. Zijn ogen glinsterden even toen hij haar antwoord ontving. ''Ik ben Sayuri, maar zeg maar Yuri.'' Ja hij had al over haar gehoord. Het leek er op dat ze veel gemeen hadden. Hij lachte even. ”Yugi en Yuri” Mompelde hij even. Als ze vrienden werden zouden de mensen hun dan zo noemen? Het klonk wel goed. Hij keek even op toen er een vogel voorbij vloog. Meteen kwam er een tweede achter. Alsof ze het getimed hadden. Weer blies de wind even. De stilte sloeg weer toe. Maar zelf vond hij het geen onaangename stilte. ”Leuk je te ontmoeten Yuri” zo verbrak hij de stilte weer even. Nu was er een duidelijke vriendelijk ondertoon te horen. De stemmen in zijn hoofd werden weg gedrukt. Nu was hij gewoon zich zelf. Niemand die er bij kwam kijken en niemand die hem al een kaart had opgeplakt. De zon kwam uit de wolken en zijn blonde haren begonnen te blinken. Hij voelde hoe de zon warmte af gaf. Het voelde wel goed. Maar het bleef winter en ze hadden gewoon geluk dat het nu niet zo’n slecht weer was.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sayuri

avatar

Aantal berichten : 112

Shibusen Passport
Leeftijd: 17
Geliefde: Love? There is no love without a touch of Madness
Partner: Well Let's bring some chaos Yugi

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   zo feb 17, 2013 2:28 am

Voor haar was het eigenlijk wel weer wat raars, mar ook had hij vreemdgenoeg iets bekends. Ze wist dat ze ook niet bij hem in de buurt kwamen, maar ze kon bij hem geen probleem ontdekken. Althans niet op dit specifieke moment. Ze had wel geruchten gehoord dat hij kon veranderen in een ander mens, maar ze begreep niet waarom dat een reden zou zijn om hem te ontwijken. Voor haar begreep ze alle redenen en had ze ook geaccepteerd. Zij had invloed op de geesten van anderen, ze maakte sommige gek. Anderen konden het wel weerstaan maar ook niet al te lang, het zou een druk op je geest worden. Maar hier op school wist niemand van haar afkomst, behalve dan Kid en misschien zelfs Stein. Maar daar bleef het bij, ze was ook niet van plan het iemand te gaan vertellen, veel te gevaarlijk als je het aan haar vroeg. Zij had de hoop niet opgegeven voor haar leven. Maar hoevaak had ze wel geen jaloerse blikken naar haar 'broer' en zijn weapons geschoten. Ze wilde zelf ook zulk gezelschap, en ze wist dat ooit iemand zou komen die haar aankon. Iemand die met de Madness om kon gaan en ook haar kon helpen. Ze droomde er vaak over, maar zodra ze haar ogen open had geslagen drong de harde realiteit toch weer tot haar door. Ze had nu echter geen probleem gezien bij het voorstellen van zichzelf, haar naam was toch wel iets wat vele wisten. ”Yugi en Yuri” Hoorde ze hem mompelen en ze keek hem even vragend aan, voor ze weer voor zich uit staarde. Ze moest eens aan die gewoonte werken, ze staarde veel teveel en verloor vaak het besef van wat er om haar heen gebeurde. De stilte die er tussen hen bleef hangen vond ze niet eens erg. Ze was het ook wel gewend, maar op zich mocht ze Yugi wel. Hij was de eerste van de anderen studenten die niet wegrende voor haar of haar een vuile blik toewierp. ”Leuk je te ontmoeten Yuri” Ze hoorde de vriendelijkheid in zijn stem en kon een glimlach niet tegenhouden. ''Van hetzelfde.'' anytwoordde ze zacht en bleef hem aankijken. '' zeg, als ik het goed heb ben jij een Weapon toch?'' Vroeg ze, terwijl ze het had kunnen weten als ze niet zo had zitten staren. Maar ze wilde het toch weten, gewoon voor de lol. Ze wist dat er voor haar niemand was, hoe hard ze ook bleef hopen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Yugi

avatar

Aantal berichten : 77

Shibusen Passport
Leeftijd: 16 years
Geliefde: I don't now what love is, I only now that it hurts
Partner: Sayuri Let's make a hell of it.

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   zo feb 17, 2013 3:19 am

Hij was blij te zien hoe Yuri lachte. Dat maakte hem ook wel blij. Hij had onder tussen ook wel door dat ze veel in de leegte staarde. Op zich niets mis mee. Maar aan de andere kant was het toch wel even wennen. Gelukkig paste hij zich gemakkelijk aan. Maar nu keek ze wel naar hem. Heel even keek hij haar recht aan. Toen gleed zijn blik weg naar een bewegend punt beneden. Het was gewoon een kuisvrouw die met emmers zat te lopen. Het leek er op dat ze het lastig had. Neen hij had geen zin om haar te helpen. Dan kreeg hij toch alleen maar gezaag. Hij had wel zin om haar het stuipen op het lijf te jagen. Maar dat was dan ook niet zo aardig. Hij had wel respect voor de mensen. Vooral omdat ze een geweldig werk verrichte. In zo’n groot gebouw was het waarschijnlijk niet gemakkelijk om alles op orde te houden. Hij keek terug naar Yuri toen hij haar stem weer hoorde. De vrouw met de emmers liep toch net het gebouw binnen. Dus er was niet echt meer veel te zien. '' zeg, als ik het goed heb ben jij een Weapon toch?'' Hij knikte langzaam. Ja hij was een Weapon, eentje zonder partner. De kans dat hij die ooit zou krijgen was klein. Het was vreemd maar hij dacht er de laatste dagen steeds vaker over na. Ook omdat hij er vaak dagdromen over had. Maar op het einde van die droom, was er elke keer een soort ongeluk waardoor hij zijn Meister vermoorde. Het kon hem niet veel schelen of hij zijn meister in een droom vermoorde. Zolang dat maar niet in het echt gebeurde. Maar nu kon het zeker niet gebeuren. Want hij had geen Meister. Even dacht hij terug. Had ze hem niet gezien? Yuri moest dan toch echt wel in zich zelf gekeerd hebben gezeten. Want het was een harde klap geweest toen hij hier was gekomen. Je kon de krassen in het dak zien. Die zouden waarschijnlijk nooit meer verdwijnen. Maar er waren er nog wel een paar, een paar dat hij had gemaakt. Hij kon de plekken hier opnoemen. Zolang niemand er iets op zei had hij er ook geen probleem mee. Het dak mocht van hem part ook instorten. Maar dan kon hij hier ook niet meer zitten… Yugi kwam terug uit zijn gedachten. Hij had nog altijd geen antwoord gegeven op Yuri haar vraag. Maar hij had wel al geknikt. Misschien was het beter om het haar te tonen. Hij stond op. ”Misschien is het beter als ik het je laat zien.” Hij keek haar weer recht aan. Hij stond nu recht op het randje van het dak. Maar hij kon met gemak zijn evenwicht houden. Hij lachte even en keek naar beneden. ”Zou je me wel willen vangen, want het is een lange weg naar beneden!” Deze keer maakte hij eigenlijk een beetje een grapje. Ook al zou hij naar benden vallen. Als wapen zou hij het niet echt voelen. Maar de gedachte alleen al… Hij maakte zich klaar om te veranderen. Ja voor hem was het een spelletje. Toch snapte hij nog altijd van zich zelf niet hoe hij het deed. ”Klaar?” Hij keek haar nogmaals aan en sprong toen naar boven terwijl hij veranderde. De twin sworts kwamen tevoorschijn. Één helemaal wit en een duister paars. Dat was hij. Nu hoopte hij alleen dat Yuri hem zou kunnen vangen.

[Je hebt het plaatje gezien XD]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sayuri

avatar

Aantal berichten : 112

Shibusen Passport
Leeftijd: 17
Geliefde: Love? There is no love without a touch of Madness
Partner: Well Let's bring some chaos Yugi

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   zo feb 17, 2013 9:01 am

Ze bleef gewoon stil zitten, ze had er geen probleem mee. Ze voelde zich wel prettig zo terwijl ze, voor het eerst in een hele lange tijd, een gesprek met iemand voerde die ze net had ontmoet. Eigenlijk had ze nooit een gewoon gesprek kunnen voeren met iemand die ze net ontmoet had, ze hadden allemaal weggelopen van haar. Zelfs toen ze als klein kind door de straten zwierf, op zoek naar een plek om te verblijven. Hoewel ze haar veiligheid had gezocht in het bos was het een en al leegte. Ze was eraan gewend geraakt, maar toch was ze blij met haar nieuwe familie die haar accepteerde voor wie ze was. Bovendien konden ze leven met haar 'afwijking', zoals zij het hadden genoemd. Ze hadden haar nooit vreemd genoemd of een freak, wat anderen wel deden. Shinigami had altijd gezegd dat ze simpelweg uniek was, en het niet haar schuld was. Maar toch bleef ze zich schuldig voelen over wie ze was. ”Misschien is het beter als ik het je laat zien.” Zei hij en ze keek op. Even begreep ze hem niet, maar het drong snel tot haar door. Ze knikte even kort en was toch best nieuwsgierig nu. ”Zou je me wel willen vangen, want het is een lange weg naar beneden!” Nu keek ze hem even verbaasd aan, alleen als de Wavelength met elkaar matchten konden meisters weapons fatsoenlijk opvangen. Maar toch was er iets anders nu, ze wilde best een poging wagen en grijnste even kort voor ze opsprong en haar balans zelf even moest bewaren. ''Ik kan het altijd proberen, anders gaan we samen richting de grond.'' Ze kon het niet laten om een grijns te laten verschijnen op haar gezicht. Ze keek hem aan en rekte haar spieren even op. ”Klaar?” Nu knikte ze en haar gezicht werd serieus. ''Helemaal. Kom maar op!'' Ze grinnikte en zette een stap naar voren. Terwijl hij opsprong kon ze het niet laten om even te staren. Als weapon was hij meer dan awesome, twee zwaarden die perfect bij elkaar paste. Even ademde ze diep in en begon over het randje te lopen en sprong op dezelfde plek op als dat hij had gedaan. Ze strekte haar armen uit en liet haar vingers om de heften vallen en zorgde dat ze een stevige greep had. Nu was het spannendste moment daar, zou ze de twee zwaarden moeiteloos vast kunnen houden? Of zouden ze allebei van het dak af storten? Ze begon hoogte te verliezen en liet haar armen langzaam zakken, haar ogen gericht op het randje. Zodra haar voeten het ranndje raakte zakte ze neer tot ze op een knie zat geleund. Een verbijsterde uitdrukking schoot over haar gezicht. Ze viel niet van het dak! Haar ogen gleden naar haar handen, die de twee zwaarden nog altijd vast hadden. Langzaam stond ze op en grijnsde breder dan ooit. ''Dit is zowel awkward als geweldig!'' Zei ze en hield de zwaarden gekruist voor zich, lachend om hoe weinig moeite het haar kostte om ze te bewegen. ''Dude!'' Riep ze en grijnsde nog breder. ''Ik heb je gevangen!'' Ze keek naar de weapons in haar handen, wachtend op zijn reactie.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Yugi

avatar

Aantal berichten : 77

Shibusen Passport
Leeftijd: 16 years
Geliefde: I don't now what love is, I only now that it hurts
Partner: Sayuri Let's make a hell of it.

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   ma feb 18, 2013 7:01 am

Hij besefte dat het gevaarlijk was voor ze allebei. Hij wist dat ze samen naar beneden konden vallen. Als Yuri hem niet zou vangen en ze zouden vallen. Dan kon hij nog altijd net op tijd terug veranderen om er voor te zorgen dat Yuri veilig beneden zou komen. Hij wist heel goed dat het bijna onmogelijk was dat ze hem zou vangen. Hij had al eerder gehoord dat hij nooit een partner zou vinden. Toch twijfelde hij niet over de woorden die hij net had uitgesproken. Waarom zou hij. Er kon niet veel gebeuren. Of ze ving hem. Of niet en dan vielen ze allebei te pletter. Hij was ook niet echt een persoon die zou twijfelen aan een actie. Meestal deed hij eerst iets en dacht er dan pas bijna. Hij zag de grijns van Yuri. In haar ogen kon hij iets zien van vastberadenheid. Het was duidelijk dat ze het wilde proberen. Ze sprong op en hij lachte ook even. Vooral om haar woorden die ze daarna uitspraak. ''Ik kan het altijd proberen, anders gaan we samen richting de grond.'' Tja ze had wel gelijk. Toch had hij dat antwoord niet verwacht. Dachten ze beiden wel na over wat een groot risico ze hier namen? Moesten ze er wel bij na denken. Hij had er bij stil gestaan, maar Yuri had er mee ingestemd. Ook zij wist wat het risico was. Hij was er klaar voor, hij was voorberijd en het gezicht van Yuri werd serieus. ''Helemaal. Kom maar op!'' Hij zag nog hoe ze een stap vooruit deed. Nu kwam dat belangrijke moment. Hij zag hoe ze staarde. Ergens vond hij wel dat, dat normaal was. Hij veranderde in zijn gewone vorm. De twee zwaarden. Één wit en één duisterpaars. Hij zag toe hoe ook Yuri sprong. Hoe haar armen naar hem gestrekt waren. Hij voelde hoe haar vingers rond de heften gingen. Hij voelde hoe een soort van schok door hem heen ging. Was dit een slecht teken? Hij voelde hoe stevig ze hem vast hield. Langzaam voelde en zag hij hoe ze hoogte verloren. Nog steeds had Yuri hem vast. Maar de vrees om te vallen was er wel. Hij wilde niet dat Yuri iets zou over komen. Ook al kende hij haar net. Ze was de eerste in jaren geweest die gewoon met hem had gesproken en ze had dit gedurfd. Dan had hij haar wel wat tegoed. Yugi was een beetje zenuwachtig aan het worden. Terwijl hij hier als twee zwaarden in haar handen zat. Deed Yuri eigenlijk al het werk. Hij keek toe hoe ze op de rand terecht kwam. Hij zag hoe ze door haar knieën zakte en zo bleef zitten. Ze kon nu niets zien van hem. Maar als ze hem kon zien, dan zou ze een verbijsterde uitdrukking in zijn ogen zien. Hij zei niets. Hij toonde zich zelf niet. Hij voelde alleen de kleine golven van haar Wavelength. Het vreemde was, het deed geen pijn. Hij voelde alleen hoe het in hem stroomde en hoe het terug ging naar Yuri. Moest hij dit voelen? Yugi kon er geen antwoord op geven. Terwijl hij de uitdrukking op haar gezicht las. Ze waren niet gevallen. Ze had hem nog steeds vast. Dat moest toch wel een goed teken zijn toch? De lach die ze op haar gezicht had zei veel. Hij lachte zelf ook. Maar hij was nu de enigste die het echt besefte. Hij hoorde weer twee andere stemmen die riepen dat het gelukt was. Ze klonken opgelucht en blij. Maar ook verrast. Alles wat hij voelde. Kon Yuri het ook voelen? ''Dit is zowel awkward als geweldig!'' Hoorde hij haar zeggen. Hij knikte langzaam. Maar zei niets. Ze had gelijk. Het was geweldig. Maar het voelde vreemd aan. Ze kruiste hem voor zich. ''Dude!'' Riep ze en grijnsde nog breder. ''Ik heb je gevangen!'' Hij zag hoe ze keek en langzaam kwam hij tevoorschijn in het Weapon. Hij had geen zin om terug te veranderen. Iets hield hem tegen om dat te doen. Hij lachte even en knikte. Hij leek onnormaal rustig. Maar van binnen, was er een storm op gang. ”Fantastisch toch?” Zei hij lachend. Er waren hier geen woorden voor. Zelf geen klein klankje. ”Kun je het ook voelen?” Vroeg hij om zekerheid te krijgen. Maar Yugi besefte zelf pas, dat dit maar één ding kon betekenen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sayuri

avatar

Aantal berichten : 112

Shibusen Passport
Leeftijd: 17
Geliefde: Love? There is no love without a touch of Madness
Partner: Well Let's bring some chaos Yugi

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   ma feb 18, 2013 9:07 am

Het was vreemd, vooral omdat ze deze jongen nauwelijks kende. En toch was ze bereid een levensgevaarlijke stunt uit te halen, simpelweg om iets te kunnen zien. Sommige zouden haar compleet gestoord noemen of simpelweg Mad. Maar zij wisten niks van Madness af, zij had er alle ervaring mee. Dit was gewoon roekeloosheid en ook een uitdaging voor haar. Ze hield ervan, ze hield van uitdagingen. Het maakte haar sterker en het gaf haar was leuks in het leven. Ze had ook nooit problemen, in haar ogen stond ze altijd voor een uitdaging. Roekeloos of niet, ze ging dit doen en ze weigerde te falen. Ze had eigenlijk al verwacht dat ze samen naar beneden zouden storten. Niemand kon partner worden met iemand met een wavelength zoals die van haar. Niemand zou kunnen omgaan met de Madness die door haar eigen lijf heen suisde. Waarvan ze van tijd tot tijd nog wel eens de controle verloor. Maar ze begon steeds meer kracht te krijgen en controle over datgeen wat anderen tot waanzin zou drijven. Het had lang geduurd en een heel hoop klappen opgeleverd, maar nu eindelijk had ze geaccepteerd wie ze werkelijk was. Zelfs al betekende de waarheid en werkelijkheid dat ze nauwelijks mensen om haar heen duldde, ze accepteerde dat. Ze was zelfs nog wel trots op wie ze was, niet op haar ouders, maar zij was Sayuri Sahira Wakahisa en niet de dochter van Asura of Harana. Nee, zij was Sayuri en niemand minder!
Terwijl ze in de lucht hing schoot er wel iets van twijfel door haar hoofd. De grond leek haar niet echt zo aantrekkelijk om te ontmoeten. Maar ze kon nu al niet meer terug, ze had een besluit genomen en moest dat doorzetten. Als ze nu terug zou stappen kon ze nooit weten of het, het waard was. Ze moest weten of ze de juiste beslissing had genomen met dit risico. Maar zodra haar handen de heften raakte kreeg ze een vreemd gevoel. Vreemd maar ook prettig was dit gevoel, het was iets dat diep van binnen bij haar oprees. Het maakte haar sterk en een grijns ontstond voor de zoveelste keer in korte tijd op haar gezicht. Ze had nog nooit zoveel gelachen op een dag. Natuurlijk was het 'thuis'wel eens een lachwekkend zooitje maar daar deed ze ook wel aan mee. Maar met een vreemde zoveel grijnzen, dat was voor het eerst in haar leven.
Terwijl ze daar op de rand stond voelde ze trots over haar heen komen, maar ook pure verbijstering. Hoe kon zij, in de ogen van anderen uitschot, zomaar opeens de twee zwaarden in haar handen houden. Ze voelde een vreemde sensatie, was dit zoals alle andere meisters zich voelde? Ze wist het niet, maar het boeide haar niet. Het was hun gelukt, zonder van het dak te storten. ”Fantastisch toch?” Sprak Yugi nu. De hele tijd was hij stil geweest maar ze keek naar de zwaarden om daar zijn gezicht te zien. Haar mondhoeken scheurde bijna bij haar grijns. Ze voelde zich niet alleen, maar ze wist dat ze binnen haar geest alleen was. Kwam dit bij hem vandaan? ”Kun je het ook voelen?” Klonk het weer en langzaam knikte ze. ''Hellyeah!'' Zei ze en begon langzaam te beseffen wat dit betekende voor haar. ''Het is moeilijk te geloven...'' Mompelde ze even en keek weer naar de wapens in haar handen. ''Voel jij je in orde?'' Vroeg ze toch wat bezorgd. Als zij hem nu infecteerde met wat haar teisterde kon het hem vernietigen. Maar ook hij had iets vreemds en ze dacht even na. ze zou er maar niet naar vragen, niet wetend of het oke was om de vraag te stellen. Toch schudde ze even haar hoofd. ''Weet je wat dit betekent?'' Vroeg ze en lachtte toch weer.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Yugi

avatar

Aantal berichten : 77

Shibusen Passport
Leeftijd: 16 years
Geliefde: I don't now what love is, I only now that it hurts
Partner: Sayuri Let's make a hell of it.

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   do feb 21, 2013 6:15 am

Hij liet het vreemde gevoel dat hij had over zich lopen. Yuri had hem heel er goed vast. Hij voelde de leegte dat hij in zich had, gehad gevuld worden. De golven die over zijn lichaam gleden, ook al was hij in Weapon vorm. Het voelde vreemd maar goed aan. Hij voelde zich niet slecht en al geheel, niet alsof Yuri hem af stootte. Toch was er die kleine twijfel die hij had. Yugi kende het gevoel niet, maar alle stemmen in zijn hoofd schreeuwden dat het een goed teken was. Hij keek naar Yuri, er was geen greintje pijn in zijn ogen te zien. Het was een soort van geluk. Ook haar gezicht stond trots en sterkt. Daardoor voelde hij zich nog beter. Ook al zou hij het nooit zeggen. Het was goed om hier zo te zijn. Het was goed dat ze niet gevallen waren. Hij dacht even aan vroeger. Vroeger had hij zich altijd zo vol gevoelt. Tot zijn ouders gestorven waren. Toen was er een leegte gekomen. Maar nu dat Yuri hem zo vast had, voelde hij die leegte niet. Neen hij voelde zich juist sterker dan dat hij alleen was. Twee delen van één geheel. Als hij de tijd nu kon terug spoelen zou hij voor één keer precies de zelfde keuze willen maken. Het was de juiste keuze geweest. Zonder dat hij voor één keer niet naar de stemmen in zijn hoofd geluisterd had. Misschien moest hij de stemmen toelaten. Het was nu eenmaal wie hij was en hoe hij was. De stemmen waren een geheel van hem. Als hij ze toeliet liep het altijd goed af. Als hij ze weg drukte ging het verkeerd. Misschien moest hij daar meer over na denken. Meer luisteren naar zich zelf. Dat was het beste idee dat hij nu had. Maar hij had nu geen tijd om er zo over na te denken. Neen hij wilde nu niet denken. Yugi wilde nu voelen en hij voelde het meer dan ooit. Geen twijfels waren er meer. Hij voelde zelf de glans dat hij afgaf als zwaard. Maar ook Yuri leek te stralen en haar lach was prachtig. Iets wat hij bij zich zelf opeens leek te bedenken. Hoe kon het zijn. Het leek alsof hij haar kende. Maar hij kende haar nog maar net. Het leek alsof ze al jaren lang samen waren. Toch was het nog maar een paar minuten. Voelden andere Weapon’ s zich ook zo. Of was dit niet hoe het hoorde. Neen het moest wel zo zijn. ''Hellyeah!'' Haalde hem uit zijn gedachten en al zijn aandacht was weer op haar gericht. Hij lachte even en hoorde haar woorden. ''Het is moeilijk te geloven...'' Mompelde ze. Hij knikte perfect wetend wat ze bedoelde. Ja het was moeilijk te geloven. Zeker na alle slechte woorden die anderen hadden uitgesproken. Toch leek het nu waar te zijn. Zonder dat er twijfel was. ''Voel jij je in orde?'' Hij hoorde de bezorgdheid in haar stem. Even was hij wat verbaast. Niemand was ooit bezorgt over hem. Waarom zouden ze. Maar hierin was Yuri ook anders. Hierdoor vond hij haar alleen nog aardiger. Hij knikte langzaam. Hij voelde zich in orde, hij voelde zich zelfs beter dan goed. ”Ik voel me geweldig!” Zei hij opgewekt. Hij wist dat het een risico was. Maar het kon hem helemaal niets meer schelen. Hij lachte weer even. Opeens beseffend wat dit kon betekenen. Toch wilde hij geen hoop hebben. Want iedereen had hem vertelt dat er geen hoop was. Maar toen Yuri de woorden uit sprak ''Weet je wat dit betekent?'' kon hij niets anders doen dan knikken en het woordje. Het woordje waardoor hij soms nachten lang wakker had gelegen, kwam op zijn lippen. “Partners?” Zei hij zacht. Gewoon te bang, om het te verliezen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sayuri

avatar

Aantal berichten : 112

Shibusen Passport
Leeftijd: 17
Geliefde: Love? There is no love without a touch of Madness
Partner: Well Let's bring some chaos Yugi

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   do feb 21, 2013 10:31 am

Gerustheid, geluk en blijdschap. Het waren gevoelens die ze niet kon negeren. Noch kon ze ze buitensluiten, als ze dat al wilde. Dit was waar ze altijd gehoopt op had. Voor jaren had ze gehoopt op hoop, en nu was het zo. Hetgeen waar zij op had gehoopt was nu eindelijk werkelijkheid geworden. Ze kon wel janken van blijdschap, iets wat ze nog nooit had gedaan. Nog nooit was ze zo blij geweest om een gebeurtenis of een keus. Maar ze had de juiste keus gemaakt en het resultaat was beter dan ze ooit had durven dromen. Hoewel het toch vreemd bleef voor haar. Jaren leek het onmogelijk te zijn voor haar om lang in de buurt van anderen te blijven, laat staan dat er weapons waren die met haar Wavelength matchte. Maar nu voelde ze zich volledig, niet meer alleen. Ze kon niet trotser op zichzelf zijn, maar niet alleen op zichzelf. Ze was nog steeds verbaasd dat Yugi het gewoon zo simpel had opgebracht en haar toch op een vreemde manier had vertrouwd. Had hij eigenlijk wel nagedacht bij wat er had kunnen gebeuren als dit niet was gelukt? Even schudde ze dat van haar af, zo mocht ze niet denken. Hij had heus geweten wat hij deed, maar hij had zijn lot en deels ook zijn leven in haar handen gelegd. Het was een vertrouwen wat een normaal mens nooit zou tonen naar een vreemdeling. En zeker niet naar iemand zoals zij, een brenger van chaos en gekte.
Haar groene ogen werden getrokken naar de gloeiende zwaarden en ze grinnikte. Voelde hij zich nu net zoals zij zich voelde? Voelde hij het geluk en de blijdschap die zij voelde? Ze zou het hem niet vragen, ze hoopte er maar op. Ze kende hem nog maar net, maar hij was de eerste die een echt gesprek met haar had geaccepteerd. Het haalde iets van verloren respect op. In de tijd dat zij mensen ontweek en mensen haar ontweken was ze haar respect voor anderen kwijtgeraakt. Vele waren bevooroordeeld over haar en daar had ze een extreme hekel aan. Gelukkig was ze anderen nog niet gaan haten daarvoor, dat had fout af kunnen lopen. Wellicht was ze dan als haar vader geëindigd, als een kishin? Ze moest er niet aan denken, ze werd nu al vaak genoeg gek van zichzelf. Toch rees er een vraag op, zouden haar ouders trots zijn als ze haar zagen? Zouden ze blij zijn met het pad dat ze had gekozen? Het waren vragen die nooit beantwoord zouden worden, aangezien degene die de antwoorden zouden kunnen geven er niet meer waren.
”Ik voel me geweldig!” Klonk opeens Yugi's vrolijke stem en ze keek weer naar hem. Ze kon haar gezicht niet in een plooi krijgen en grijnsde maar als een gigantische idioot. ''Gelukkig maar,'' Antwoordde ze, blij met deze waarheid. Als hij zich geweldig voelde dan betekende het dat haar Madness geen effect op hem had. Dit was voor haar een enorme opluchting en het deed haar hoofd licht worden. Bij haar laatste vraag zag ze hem knikken en haar ogen glansden. “Partners?” Suggesteerde Yugi zacht en haar gezicht werd serieus. Zou hij er tegen kunnen als ze nu een beetje met hem zou dollen? ''Ik vrees...'' Begon ze serieus en hield haar gezicht strak, hoewel dit voor haar best moeilijk was. ''Ik'' Begon ze weer en schudde haar hoofd. Ze bleef even stil en staarde naar de lucht. Soms was het grappig om met anderen te dollen, en ze zou hem ook niet lang pesten. Dat zou gemeen zijn voor hem, vooral na wat er was gebeurd. Toch hield ze het niet lang meer en ze grijnsde opnieuw. ''Ik vrees van wel!'' Zei ze en grijnsde schaapachtig en keek hem aan.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Yugi

avatar

Aantal berichten : 77

Shibusen Passport
Leeftijd: 16 years
Geliefde: I don't now what love is, I only now that it hurts
Partner: Sayuri Let's make a hell of it.

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   vr maa 08, 2013 10:53 pm

Hij voelde zijn hart kloppen. Dat van hem en de andere zielen die zijn lichaam deelden. Het was vreemd. Maar ze waren één en toch verschillend. Vele waren er bang van. Maar Yuri leek hem te vertrouwen en dat gaf hem veel hoop. Hij hoorde de stemmen in zijn hoofd schreeuwen en roepen. ”Yes, we hebben een partner!” Hij zag zich zelf staan. Als een geest naast zich. Hij wist dat hij het was. Toch was het geheel iemand anders. Een kleinere jongen, die heel vastberaden was. Hij knikte even. Toch had Yuri nog geen antwoord gegeven. Daar kwam de tweede ziel. Het leek op een Farao van het oude Egypte. Stoer en sterk. Maar een goed en edel hart. Een zuivere ziel. Die sprak ook. ”Ze kan nog altijd neen zeggen. Maar we moeten hoop hebben.” Weer knikte hij even. Neen hij negeerde ze niet langer. Het waren zijn vrienden geworden en voor dat hij Yuri had ontmoet. Waren ze ook de enigste geweest die hij had. Hij wist dat Yuri ze niet kon zien. Maar ze waren er wel. Hij kon ze zien horen en voelen. Soms wisselden ze zelf. Nam één van hun het lichaam over die ze deelden. Werd hij een soort van geest. Maar wat kon het hem nu nog schelen. Ze waren een team en ook al was hij de enigste die ze kon zien. Ook al dacht hij dat hij gek was. Hij vertrouwde ze wel. Ze knikten alle drie tegelijke tijd en toen verdwenen de twee anderen. Nu was het aan Yuri. Hij was zenuwachtig. Bang voor het woord. Het woord die alles zou beslissen voor hun twee. Het was gelukt en zijn en haar Wavelength leken goed te klikken. Anders zou hij het toch wel voelen. Anders zou hij hier nu niet in haar handen zitten als zijn Weapon vorm. Hij keek haar recht aan met zijn doordringende paarse bomen. Haar ogen… Zo groen. Maar haar stem was belangrijker nu. Haar gezicht was heel erg serieus en ergens wilde hij zelfs geen antwoord. ''Ik vrees...'' Begon ze. Haar gezicht zo strak als een plank. Hij slikte even. Wat vreesde ze. Zou ze neen zeggen. Was het over. Was dit nu hoe het weer was. Moest hij nogmaals de pijn voelen, samen met de anderen, van afgewezen te worden? Neen hij wilde het niet geloven. Waarom had ze anders gevraagd. Even leek hij te twijfelen in zich zelf. Maar je kon het niet zijn. Hij zag hoe de twee anderen weer naast hem kwamen. Ook zij leken spanend af te wachten op het antwoord. Zij waren er voor hem en hij voor hun. Maar Kwam Yuri er nu ook bij. Kon ze hun aanwezigheid eigenlijk voelen wanneer ze verschenen. Al die vragen kwamen nu bij hem op. Maar zij was nu wel de eerste die niet meteen gek werd. Of zelfs gestoord. ''Ik'' Zei ze weer. De spanning werd groter. Yuri schudde zelfs haar hoofd. ”We moeten blijven hopen.” Hoorde hij de twee naast zich zeggen. Maar hij verroerde zich niet. Hij zag hun ogen op zich branden. Maar hij bleef kijken naar het meisje die hem nu vast had. Hij kende haar net. Toch bleef hij het gevoel hebben dat, hij haar al jaren kende. Ergens geloofde hij niet, dat ze neen zou zeggen. Toch bleef het spanend. Was ze een grapje aan het maken? Opeens begon ze weer te lachen. ''Ik vrees van wel!'' Zei ze en grijnsde schaapachtig. De twee anderen vielen bijna om. Maar daarna lachten ze en de kleine jongen sprong op. De ander lachte ook en stak zijn duim om hoog. Toen verdwenen ze weer. Hij zuchte even van opluchting. Maar lachte toen. Een lichtstraal kwam en even snel als hij was verandert in een Weapon, stond hij nu weer naast Yuri. Zijn ogen glansden, en hij stak zijn hand uit. Een zonnestraal kwam op hem neergevallen. Even zou zelfs Yuri de twee anderen kunnen zien. Want die staken ook hun hand uit. ”Deal!” Sprak hij uit. Maar ook de twee anderen. Voor ze weer verdwenen. U wachte hij op Yuri om zijn hand aan te nemen. Dan pas zou het geheel officieel zijn. It’s Desteny!
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sayuri

avatar

Aantal berichten : 112

Shibusen Passport
Leeftijd: 17
Geliefde: Love? There is no love without a touch of Madness
Partner: Well Let's bring some chaos Yugi

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   zo maa 10, 2013 9:21 am

Stilte bleef er even hangen in haar hoofd. Ze had er altijd van gehouden om mensen te treiteren. Maar nooit had ze het slecht bedoeld, en zeker nu niet. Dit was haar enigste hoop op een goede weapon als partner. Dat wilde ze echt niet verkloten zoals ze altijd alles wel verklootte op haar manier. Ze hoopte dat Yugi dit niet verkeerd zou opvatten van haar, ze wilde niets lievers dan partners met hem zijn. Hij was de enige die ze ontmoet had wiens soul Wavelength met die van haar te combineren was. Het had haar gelukkiger gemaakt dan ooit om dit te mogen ontdekken en meemaken. Ze zou wel kunnen huilen van blijdschap op dit moment. Haar leven had voor eens een positieve wending genomen, een die haar leven zelf zou veranderen. Vanaf nu hoefde ze niet meer te rekenen op alleen de steun die Kid haar gaf. Vanaf nu had ze een weapon met wie ze kon praten en op wie zij kon bouwen. Althans als Yugi haar grap niet verkeerd opvatte. Die kans zat er ook nog in. Zou hij net zo blij zijn als dat zij was nu? Ze voelde spanning van hem afkomen toen ze met haar woorden was begonnen. Was dit te gemeen geweest om te doen?
Maar er was ook iets anders aan hem, alsof hij niet helemaal alleen was. Was het haar verbeelding of werkelijkheid? Ze wist het niet, maar had het lef niet om het te vragen. Te bang dat ze het zou verknallen en haar enige vriend nu al zou verliezen. Kon ze hem eigenlijk al zo moeiteloos als vriend zien? Ze schudde haar hoofd om die gedachtes uit haar hoofd te krijgen. Het deed er niet toe, niet nu althans.
Eigenlijk was ze best wel een kleutertje soms, maar dat kwam omdat ze zich nooit echt als kind had kunnen gedragen. Althans niet met anderen behalve Kid en Shinigami. Maar dit was anders, heel anders dan dat ze gewend was. Nu had ze het gevoel dat e zichzelf weer kon zijn bij iemand anders dan haar familie. Maar voelde Yugi zich ook zo? ze wit het niet. Alles hing nu af van haar antwoord.Haar antwoord dat haar eigen hart een keer deed opspringen van geluk. Zij had haar weapon gevonden en bovendien had ze een vriend gevonden.
Langzaam kwamen de eerlijke woorden uit haar mond en haar grijns was niet van haar gezicht af te slaan. Haar donkergroene ogen glansden in de zon terwijl ze neerkeek op de wapens in haar handen. Zou hij geweten hebben dat ze alleen maar aan het plagen was door de spanning op te voeren? Even verscheen er een flits en haar handen waren leeg. Naast haar stond yugi weer en dr draaide haar hoofd met een grijns. Even leek het alsof hij er niet alleen stond, maar het was een een flits van een seconde dat ze het zag, want haar aandacht werd getrokken door zijn uitgestoken hand. ”Deal!” Hoorde ze hem zeggen en ze lachtte weer. Zonder een seconde te twijfelen greep ze zijn hand in een stevige greep.''Deal!'' Antwoordde ze nu zelf en kneep even in zijn hand. Ze geloofde niet helemaal dat het acht was, dat het nu allemaal een droom was. Maar toch leek alles om haar heen zo echt.
''Dus Partner...'' Begon ze nu en keek hem weer aan. ''Wat is het eerste wat we vandaag gaan doen?'' Ze grinnikte en plofte toch weer neer op het randje van het dak. Misschien konden ze gewoon vragen stellen en over elkaar praten. Ze wilde hem juist nog beter leren kennen. Hij was ten slotte nu haar weapon en ze kon hem op alles vertrouwen. ''Misschien...'' Ze wiebelde even met haar benen en keek hem half aan. ''Misschien kun je me wat meer over jezelf vertellen?'' Vroeg ze toen zacht en bleef met haar benen wiebelen, ietwat nerveus.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Yugi

avatar

Aantal berichten : 77

Shibusen Passport
Leeftijd: 16 years
Geliefde: I don't now what love is, I only now that it hurts
Partner: Sayuri Let's make a hell of it.

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   ma maa 11, 2013 10:28 pm

Het was officieel. Yuri nam zijn hand bijna direct aan. Hij kon geen twijfel zien in haar ogen. Nog in de zijne was er ook maar iets te lezen. Alleen geluk, haar groene ogen straalden en hij wist dat zijn paarse ogen het zelfde deden. Haar hand druk was vast en stevig. Hij voelde het kneepje en hij lachte nogmaals. Veel woorden had hij er niet voor. Alleen dat hij nu eindelijk een partner had. Iemand waarop hij kon bouwen en hij hoopte dat ook Yuri op hem zou kunnen bouwen. Maar hij was trouw en hij zou Yuri niet zomaar alleen laten. Geen verraad. Neen hij zou haar steunen en zou alles willen slikken. Ook al kende hij haar net. Hij beschouwde haar nu al als een vriendin. Ze waren partners en van af nu zouden ze alles kunnen delen; Elk gevoel elk moment. Slecht of goed ze zouden elkaar bijstaan. Nou dat was tenminste wat hij gezien en gehoord had. Hij had geen hoop gehad. Maar Yuri had alles verandert en zonder het te beseffen was alles zo snel gegaan. Nu zou hij eindelijk zijn doel kunnen verwezenlijken samen met Yuri. Maar hoe kon hij opeens zo veel vertrouwen hebben in iemand die hij maar net kende? Hij geloofde het zelfs nauwelijks. Maar hij moest en zou het blijven geloven. Vertrouwen hij had het en het zou niet zo snel weg gaan. ''Dus Partner...'' Begon Yuri. Hij lachte even. Het was fijn om door iemand partner genoemd te worden. Toch was het even wennen. Hij was zo gewoon aan het gemeden worden dat hij nauwelijks kon geloven dat hij daadwerkelijk naast iemand stond. Oké hij gaf zelfs soms toe dat de meesten gelijk hadden hem te meiden. Want hij geloofde vaak zelf al dat hij gek was of zelfs gestoord en dat hij nergens bij hoorde. Maar hij was wie hij was en als ze daar een probleem mee hadden moesten ze het zelf weten. Hij had geen zin om zich helemaal te veranderen gewoon omdat mensen met hem om zouden gaan. neen hij vond het niet erg dat mensen hem meden. Zolang ze hem met gerust lieten zou hij ze ook met rust laten. Hij had er vrede mee genomen. Yugi werd uit zijn gedachten gehaald door de volgende woorden van Yuri.

''Wat is het eerste wat we vandaag gaan doen?'' Vroeg ze. Hij zag hoe ze lachte en toen neer plofte. Hij lachte ook even en plofte naast haar neer. ”Spijbelen!” Hij lachte. Dat was het eerste wat ze samen deden. Want ze deden het nu en het kon hem echt niet veel schelen. Hij wist heel goed dat het niet dat was wat ze bedoelde. Maar hij meende zijn antwoord ook niet. Zijn blik gleed over de plaats beneden. Langzaam op komend naar de horizon. Het was vreemd. Maar de stad leek opeens zo veel mooier geworden. Hij was niet meer alleen en Yuri ook niet meer. Hij dacht even na. Wat konden ze doen. Ze kende elkaar niet zo goed. Misschien was het beter om elkaar eerst wat beter te leren kennen. Als je elkaar echt begon te kennen groeide de band en dus ook het vertrouwen. Van uit zijn ooghoeken zag hij. Hoe ze met haar benen begon te wiebelen. Alsof ze ergens zenuwachtig voor was. Hij kreeg een binnen pretje. Dit leek niet het meisje waarover iedereen sprak. Zeker nu niet. Ze leek kwetsbaarder te zijn dan sommigen dachten. Of was het gewoon een speling van zijn gedachten. Hij voelde zich goed bij haar, alsof hij echt zich zelf kon zijn. Het leek er op dat ook zij zich zo voelde bij hem. Daar was hij maar al te blij mee. Weer gleed zijn blik vooruit. ''Misschien...'' Hij voelde haar blik op hem rusten. ''Misschien kun je me wat meer over jezelf vertellen?'' Die vraag had hij kunnen verwachten. Hij knikte langzaam en lachte even. Toch had hij het er een beetje moeilijk mee. Hij had nog nooit tegen iemand anders over zich zelf vertelt. Misschien was het gemakkelijk haar de vragen te laten stellen. Zijn blik gleed naar haar. Hij lachte en hij keek haar recht aan. Yugi zijn blik was zacht. ”Wat wil je precies weten?” Vroeg hij vriendelijk. Ja als zij de vragen vroeg zou het beter gaan dan heel zijn levens verhaal te vertellen en zo door te gaan. Anders zaten ze hier morgen nog. Niet dat hij dat erg zou vinden. Misschien zette hij haar nu vast met de vraag wat ze wilde weten. Maar zo konden ze waarschijnlijk ook grondiger te werk gaan. hij had zelfs ook wel een paar vragen voor haar. Maar hij zou haar eert laten gaan. “Vrouwen gaan voor.” Dat had zijn vader altijd tegen hem gezegd. Langzaam aan begon hij dat ook te geloven.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sayuri

avatar

Aantal berichten : 112

Shibusen Passport
Leeftijd: 17
Geliefde: Love? There is no love without a touch of Madness
Partner: Well Let's bring some chaos Yugi

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   di maa 12, 2013 10:30 am

Nooit had ze verwacht dat haar leven zo plots op zijn kop gezet kon worden. En zeker niet met zoiets als dat er zojuist was gebeurd. Wat zou Kid zeggen als ze het hem vertelde? Ze wist het al half, hij zou waarschijnlijk eerst nog gaan zeuren of het wel symmetrisch juist was. Maar dat zou ze maar negeren. Ze was gelukkiger dan in al haar dagen, en dat alles door gewoon met iemand te praten. Hoe had zij kunnen weten dat ze nu opeens met een partner samen op het dak zat. hoe had zij kunnen weten dat ze opeens een vriend had gemaakt? Haar ogen werden getrokken naar de blauwe lucht terwijl ze haar monhoeken niet kon bedwingen. Nog even en haar glimlach kon niet van haar gezicht afgeslagen worden. Was dit het lot wat er al die tijd voor haar was uitgestippeld. Was dit de reden dat ze nooit had opgegeven, simpelweg zodat ze zich voor eens in haar leven zo kon voelen? Ze schudde het even van zich af en keek Yugi aan. Het was toch best grappig hoe hun namen op elkaar leken. Zij heette dan wel geen Yuri officieel maar iedereen noemde haar simpelweg zo omdat het korter was. In hun namen was er echt maar een letter verschil, verder was het helemaal gelijk. Ze grinnikte nu ze er verder over nadacht. Het was eerder niet echt helemaal tot haar doorgedrongen maar dat gebeurde bij haar wel iets vaker. Soms duurde het wat langer voor om iets op te pikken uit de woorden van anderen.
Toch voelde ze hoe haar hart overuren maakte met zijn slag. Nog nooit keek ze er naar uit om dingen te gaan doen met iemand. Maar nu keek ze uit naar de avonturen die ze ging beleven met haar partner. Het woord klonk vreemd in haar hoofd, maar daar zou ze aan gaan wennen. Samen met Yugi zou ze de boel op stelten kunnen zetten en de kishin eggs van de wereld halen. Ze zou van hem een Death Scyth maken, daar was ze nu zeker van. dit was haar enige kans om te bewijzen wie ze was en dat zij dit kon. Samen met Yugi zou ze bewijzen dat het niet slecht was om anders te zijn, om welke reden dan ook. Die gedachte zelf deed haar alweer grijnzen en ze knipperde even. Pas toen besefte ze dat ze al die tijd naar Yugi had zitten staren en keek meteen weer naar de lucht. Soms was ze inderdaad echt een raar persoon om bij te zijn, maar haar was altijd verteld dat dat haar juist uniek maakte.
”Spijbelen!” hoorde ze Yugi zeggen en ze richtte haar gedachtes weer even naar de gewone wereld. Ze kon het niet weerstaan om met haar ogen te rollen en te grinniken. ''Tja, dat doen we dus eigenlijk al.'' Antwoordde ze sarcastisch maar met een lachje. Toch verbaasde het haar dat hij ook simpelweg zo ongestoord zou spijbelen. Ze zouden er wel ooit eens voor in de problemen komen, maar dan was het echt hun twee. Alleen de simpele gedachte dat ze niet meer alleen voor dingen zou staan maakte haar rustig en gelukkig tegelijkertijd. En toch leek hij ook wel net zo blij als dat zij was. Gelukkig maar, anders had ze een schuldgevoel gehad waar ze nooit meer vanaf zou kunnen komen. Haar vraag of ze haar over hemzelf wilde vertellen leek hem een beetje ongemakkelijk te maken. Even slikte ze toch maar bij het zien van zijn lach schoot de opluchting weer door haar heen. Ze begreep wel als hij liever dingen had die hij niet wilde vertellen. Zij had zo ook haar dingen waar ze liever niet over praatte met anderen. En toch zou Yugi het ook moeten weten, de waanzin achter haar eigen leven. Het was dan maar hopen dat hij haar nog gewoon accepteerde voor wie ze was. Net zoals ze hem zou accepteren voor wie hij was, je moest mensen niet willen veranderen. Iedereen was uniek en dat zou ook zo moeten blijven. Maar toch waren er wel een aantal dingen die ze gehoord had waar ze best wel over zou willen weten. Bovendien kon ze de waarheid beter van hem aanhoren zodat ze alles zeker wist dan dat ze moest afgaan op wat ze hoorde van anderen. Bovendien kon ze het dan voor hem opnemen als ze foute woorden oppikte in de gangen of waar dan ook. Een duivelse scene verscheen even in haar hoofd terwijl ze al voor zich zag hoe ze de anderen een les zou leren over het beoordelen van mensen die je niet kende. Ze was zelf geen gemeen persoon, het tegendeel zelfs als je haar goed leerde kennen. Ze was ook geen duivels meisje, nouja ten minste niet als ze weer een aanval kreeg, tenzij je haar echt boos maakte of aan haar vrienden zat. Als je haar zoiets zou flikken dat kon je maar beter maken dat je wegkwam, want er lag kracht in haar lichaam die ze liever verborgen hield maar ook haar Wavelength die ze echt inhield bij anderen. Als ze die los zou laten dan zou ze iedereen om zich heen gek kunnen krijgen.
Ze keek Yugi half afwachtend aan op wat hij verder zou gaan zeggen. ”Wat wil je precies weten?” De vriendelijkheid in zijn stem en de zachtheid in zijn blik gaven haar toch het lef om haar vragen half bij elkaar te rapen. ''Hmm wat wil ik allemaal weten over je? Als ik zeg alles dan moet je je hele levensverhaal gaan vertellen en ik kan begrijpen dat je dat niet wil.'' Begon ze nadenkend en haalde een hand door haar lichtroze haar. Even bleef ze stil, wat ze eigenlijk wilde weten was over dat gedoe van meerdere personen. Zou ze hem dat gewoon zo recht op de man af kunnen vragen? Er omheen draaien zou ook geen nut hebben want dat maakte het alleen maar lastiger voor hen beide. ''Waar ik eigenlijk heel nieuwsgierig naar ben in hoe het nu zit en dat gezeik over het meerdere personen zijn. Ik bedoel, ik hoor van alles maar snap er de ballen niet van ondertussen.'' Haar stem bleef vriendelijk en ze keek naar haar wiebelende voeten. ''Ik bedoel je bent niet alleen, dat weet ik wel.'' Zei ze wat zachter en keek hem aan. ''Als je er liever geen antwoord op geeft respecteer ik dat ook.'' Zei ze nog wel half verzekerend zodat hij zich niet gedwongen zou voelen om zoiets te beantwoorden. ''En eigenlijk ben ik ook wel nieuwsgierig naar iets anders. Heb je nog familieleden waar je mee kan praten?'' waarom ze dat nu vroeg wist ze ook niet helemaal maar het was deels om uit te vogelen of hij had wat zij niet had. Natuurlijk had ze mensen met wie ze kon praten maar zij had geen enkele bloedverwanten meer over. Vermoord of verdwenen. Welke van de twee het was wist ze zelf ook niet, niemand wist wat er nu eigenlijk met haar ouders was gebeurd.

Eindelijk xD nadat mn pc 2 keer een windows foutmelding moest doorstaan en opnieuw opstartte heb ik mn post af(heb sommige delen 3 keer opnieuw moeten typen)
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Yugi

avatar

Aantal berichten : 77

Shibusen Passport
Leeftijd: 16 years
Geliefde: I don't now what love is, I only now that it hurts
Partner: Sayuri Let's make a hell of it.

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   wo maa 13, 2013 6:30 am

Hij voelde zijn hart kloppen in de keel. Maar hij liet niet merken dat hij ook zenuwachtig was op de vragen die ze zou stellen; Eigenlijk had hij wel al een idee en als ze dat zou vragen. Ja dan had ze het recht op het antwoord; Maar hij vreesde er voor dat ze zou weg lopen en dat hij haar nooit meer terug zou zien. Wat ze ook zou vragen hij zou een antwoord geven. Een eerlijk antwoord. Waarom zou hij iets achter houden. Neen dat had geen enkel nut en als het wat te moeilijk werd dan zou hij er later op antwoorden. Een goed begin zou het zielige verhaal zijn van hij en zijn familie en hoe hij bijna geheel in de duisternis was gesleurd. Maar dat had hij nog aan niemand vertelt. Zijn verleden was opgeborgen in zijn gedachten. Elke nacht had hij er nachtmerries van en ook het speciale kantje aan hem deed daar geen goed aan. Ook hoe de mensen deden hadden hem verhard en vaak had hij geloofd dat hij gek was en niet goed genoeg. Maar nooit in zijn gehele leven had hij een traan laten vallen en nooit had hij opgegeven. Omdat hij wist dat deze dag deze gebeurtenis zou komen. Het moest wel. Iedereen had iemand die bij hem of haar paste. Hij had nog nooit gehoord van iemand die nooit een partner had gekregen en als dat wel zo was. Dan was dat een zeer zielig verhaal. Jaren lang was hij bang geweest dat het zijn verhaal zou worden. Maar nu moest hij geen angst meer hebben. Neen nu had hij Sayuri. Partner en nieuwe vriendin. Beseffend dat het zijn eerste vriendin was. Ook beseffend dat ze waarschijnlijk zijn beste vriendin zou worden… Het zorgde er voor dat hij een lichte lach bleef behouden op zijn mond. Hij snapte niet waarom mensen haar meden. Ze was vriendelijk en er leek helemaal niets mis met haar te zijn. Haar roze haar zorgde er voor dat ze er stoer uitzag maar ook zachtaardig en in haar groene ogen kon hij alleen maar goedheid zien. Hij kon niet geloven wat hij gehoord had nu dat hij naast haar zat. Het leek allemaal maar leugens te zijn en verbeelding van leerlingen die anderen gewoon wilde pesten. Hij haatte zo’n mensen. Vroeger was hij altijd bijgesprongen voor de mensen die gepest werden. Maar hij had nooit een vriendelijke dank gekregen. Nog een lach had hij gekregen. Neen ze waren allen angstig weg gelopen en nu meed hij de mensen. Zo hoefde hij hun blikken niet te delen; want hij wist wat ze zeiden en hij wist wat voor verhalen ze over hem vertelden. Hij kon niet geheel zeggen dat het niet waar was. Neen de mensen hadden gelijk en de geruchten waren waar. Toch de meesten. Er werden ook verhalen vertelt dat hij mensen had vermoord en zo. Maar dat was volslagen verzonnen. De rest kon hij niet ontkennen. Ook al maakten sommigen het erger dan dat het was.
Zijn blik gleed weer even weg en hij rechte zijn hoofd weer naar voren. Yuri had nog niet geantwoord. Maar ze mocht haar tijd nemen. Voor het eerst genoot hij van het uitzicht, of hij toch hij genoot er niet alleen van en dat was een fantastisch gevoel. Je kon misschien niet zo goed zien hoe gelukkig hij was. Alleen aan zijn ogen en de lichte lag op zijn mond. Maar van binnen sprong hij echt van blijdschap. Wie had dit ooit gedacht? Zelfs hij had er niet durven over te dromen. Een zachte wind gleed over zijn gezicht. Het leek er op dat ook de wind blij was met wat er gebeurt was. Terwijl er nu toch even stilte was dacht hij na over de vragen die hij zou kunnen stellen aan Yuri. Maar yugi besefte dat, dat maar bijzaak was. Het zou wel komen wanneer het moment daar was. Dan zouden de woorden uit zijn mond vliegen. Hopelijk zou hij het haar niet moeilijk maken. Ze stond vrij om te antwoorden. Maar dat zou hij haar ook wel duidelijk maken. ''Hmm wat wil ik allemaal weten over je? Als ik zeg alles dan moet je, je hele levensverhaal gaan vertellen en ik kan begrijpen dat je dat niet wil.'' Hij knikte even. Nou ja hij wilde het gerust vertellen. Maar Dat zou veel tijd in beslag nemen en hij zou er delen uit weg laten die nog wat te vroeg waren om te vertellen en dan zou het maar ingewikkeld worden. Dat wilde hij haar besparen; of ze zou alsnog weg lopen van verveling of zo. Hij lachte even bij de gedachte. Ja dan zou hij haar tegen houden. Of zelfs volgen. Stilletjes zwijgend, maar hij zou wel bij haar blijven. Hij zag zich zelf al lopen. Zoals hij altijd liep. Met gesloten ogen. Achterhaar als een schaduw. Maar hij zou voor haar opkomen en haar beschermen. Neen nu zou ze nooit meer alleen zijn. Hij kon ook niet wachten op de dingen die ze allemaal zouden kunnen gaan doen. De avonturen die ze zouden beleven en al. Man als hij echt zo erg was als mensen zeiden en zij ook. Dan zouden ze er een hel van maken. Maar ergens vond hij dat helemaal niet erg. Mensen mochten hem meiden. Konden ze ook niets mis zeggen. Maar hij wilde wel gerespecteerd worden. Zo voelde hij zich bij Yuri. Het leek er op dat ze hem gewoon accepteerde voor wie hij was. Dat zou hij ook doen voor haar. Nou ja eigenlijk deed hij het al. Waarom moest hij haar een label opspelden. Hij kende haar nauwelijks. Je kon pas iets over iemand zeggen wanneer je die persoon echt kende. Niet zomaar lege woorden uitspreken. Zijn blik gleed nu weer naar haar. Het leek er even op dat ze ergens over twijfelde. Hij slikte even. Ja de vraag kwam er aan; Maar hoe zou ze het stellen. Nou hij maakte zich meer zorgen om het antwoord.
''Waar ik eigenlijk heel nieuwsgierig naar ben in hoe het nu zit en dat gezeik over het meerdere personen zijn. Ik bedoel, ik hoor van alles maar snap er de ballen niet van ondertussen.'' Hij glimlachte even. Ja dat was de vraag. Maar het was anders dan dat hij het gedacht had. Hij had er geheel geen probleem zijn en hoe ze het stelde was ook geheel anders. ‘Meerdere personen’ Waren het andere personen of waren de twee andere zielen gewoon een stukje van zijn eigen. Hij kon niet echt zeggen dat het andere personen waren. Neen hij had elke keer het gevoel dat hij het was en niet iemand anders en toch leken ze niet hem te zijn maar iemand anders. Het was moeilijk uitleggen. Zelfs hij snapte er nauwelijks iets van en hij leefde er wel mee. Hij zag de twee weer naast hem verschijnen. Yuri zou ze nu niet zien. Ze lachten en hij hoorde hun woorden wel. Maar ze waren leeg. Hij hoorde hun uitleg. Die had hij al vaak gehoord. Hij zou het nooit vergeten. De eerste keer dat hij echt was beginnen te praten met hun. Dat hij ze eindelijk had geaccepteerd. Ja hun uitleg was misschien het beste. Maar Sayuri was nog niet uitgesproken. ''Ik bedoel je bent niet alleen, dat weet ik wel.'' Hij wist niet zo goed wat ze er mee bedoelde. Was het zo dat ze, de twee anderen had gevoeld? Of bedoelde ze het anders. Hoe dan ook, het maakte niets uit want hij zou het toch beantwoorden. Zijn uitleg stond al klaar. Want hij was voorbereid op deze vraag. [/i]''Als je er liever geen antwoord op geeft respecteer ik dat ook.''[/i] Het leek er op dat ze niet zo zeker meer was op haar woorden. Hij lachte maar even om haar gerust te stellen. Neen hij had er geen problemen meer mee. Hij moest vertrouwen hebben in haar en hoe graag hij ze soms ook weg wilde. De twee anderen zaten nog steeds naast hem en leken hem hoop en moed te geven. ''En eigenlijk ben ik ook wel nieuwsgierig naar iets anders. Heb je nog familieleden waar je mee kan praten?'' Die woorden kwamen onverwachts. Maar deze vraag ging prima samen met de eerste. Het zou de uitleg gemakkelijker maken. Hij haalde even diep adem. Klaar om te antwoorden. Hij keek haar recht aan en ontspande zich. ”Neen ik heb geen familie meer, heb ik ook nooit echt gehad…” Hij sprak rustig en nog altijd met een vriendelijke volle stem. Hij kon zijn ouders nauwelijks herinneren alleen vage beelden. ”Ik ben gevonden in een opbrandend huis toen ik klein was. Ik heb er nog altijd een litteken van, op mijn rug. Ik had geen herinneringen meer en ik heb een groot deel van mijn leven daarna op het verkeerde pad gelopen.” Hij stopte even. Ja hij was bijna helemaal in de duisternis gezonken. ”Lord death, heeft me doen in zien waar ik mee bezig was, sinds dien ben ik eindelijk geheel anders. Ze zeggen dat doordat ik bijna geheel in duisternis gehuld was en dan toch ben terug gekeerd. Mijn ziel gesplitst is in drie stukken ik wie ik nu ben en twee andere delen.” het was ingewikkeld. Maar hij kon het niet beter uitleggen. ”Sommigen zeggen dat ik soms geheel verander in iemand anders. Omdat drie zielen één lichaam delen. Daarom meiden mensen me. Bang om achter de waarheid te komen.” Neen hij zou nog niet zeggen dat ze er echt waren. Dat hij met ze kon spreken en dat ze soms echt verwisselden wanneer het nodig was. Daar zou ze wel achter komen. Hij lachte, nu was het wachten op haar reactie. met de hoop dat ze het zou begrijpen.

[Ah arme jij... maar wel lange post XD]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sayuri

avatar

Aantal berichten : 112

Shibusen Passport
Leeftijd: 17
Geliefde: Love? There is no love without a touch of Madness
Partner: Well Let's bring some chaos Yugi

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   vr maa 15, 2013 11:26 am

Er hingen nog zoveel vragen in haar hoofd die ze de wereld wilde stellen, maar dat was voor haar onmogelijk. Er waren ook vragen die ze haar ouders had willen stellen maar ook dat zou nooit mogelijk zijn voor haar. Ze wilde weten wat hen gemaakt had tot wat ze waren. Waarom ze haar een leven van ellende hadden gegeven, waarom zij jaren in eenzaamheid had moeten spenderen. Een korte zucht rolde toch heel even over haar lippen. Ze kon zich nu niet meer richten op het verleden, ze had nu een echte reden vooruit te kijken. Uit te kijken naar wat de toekomst haar nog kon brengen. Ze kon bijna niet wachten tot ze samen met haar nieuwe vriend op pad kon. Als het kon zou ze morgen al de deur uit lopen, op naar een plek om er samen een enorme chaos van te kunnen maken. Maar toch maakte ze zich nog een beetje zorgen. Ze wilde niet dat haar geestelijke welzijn teveel invloed op hem had en hem neerhaalde. Ze wist dat dat een van de gevaren was van haar leven en haar aanwezigheid op een plek. Het was iets wat haar altijd zou bijblijven, tot haar dood. Het was een van de dingen die ze had geaccepteerd, maar nu begon ze weer bang te worden. Ze wilde haar eerste vriend niet kwijtraken doordat ze zelf geen controle over zichzelf had.
Ze keek even schuin naar Yugi en zag hem toch lachen. Het vrolijkte haar weer op en diep in haar hart hoopte ze dat hij echt een sterke geest had. Maar daar vertrouwde ze hem op, anders zou ze alles gewoon eerlijk aan hem uit moeten leggen. Iets waar ze totaal niet naar uitkeek, maar dat was ook een van de bijwerkingen van een partner hebben. Hij moest de waarheid weten om haar te kunnen vertrouwen, ze kon het niet voor hem verborgen houden. Toch keek ze even recht in de ogen van Yugi en schudde haar hoofd. Ze zou bijna kunnen zeggen dat hij net zo gek was als dat zij was. Alleen was het bij hem dan positief, maar hij was niet een persoon die zij zou mijden. Alleen vanwege het feit dat hij nog altijd was gebleven bracht haar op het punt van acceptatie. Ze voelde zich vreemdgenoeg geaccepteerd door hem als een gewoon mens. Ze zou er nooit echt een zijn maar dat deed er niet helemaal weer toe. Langzaam balde ze toch haar vuisten, waarom konden de anderen in deze wereld toch zo wreed zijn tegen hen die net weer een tikkeltje anders waren dan de rest. Hoe het ook was, ze waren ook maar mensen. Meestal mensen met een verhaal dat nooit iemand had aan kunnen horen of naar wilde luisteren. Maar zij was bereid om te luisteren naar Yugi's verhaal. Niet dat ze hem er anders op zou beoordelen, ze zag hem als een vriend en daar kwam geen verandering in. Zelfs zonder te weten wat er met hem aan de hand was had ze hem al geaccepteerd, dus hij kon alles over haar heengooien.
Stilletjes luisterde ze naar het ritmische getik van haar voeten tegen de muur van de school. Het was een nerveus trekje van haar, ze was niet meer zo zeker van zichzelf als normaal. Maar dat kwam omdat ze nog nooit een vriend had gemaakt zonder de hulp van een ander. Langzaam kwam er een deuntje op in haar hoofd en ze begon langzaam heen en weer te wiegen. Het deuntje kwam moeiteloos op in haar hoofd en bleef waarschijnlijk wel de rest van de dag hangen. Het was een liedje waar ze zich bij aangesproken voelde. Kid had haar vaak de bijnaam Troublemaker gegeven omdat ze altijd wel iets verklootte of zichzelf in de problemen bracht. Voornamelijk kwamen de problemen naar haar en zocht ze ze liever niet op, maar dat was blijkbaar nooit geloofwaardig geweest. Maar ook had ze van haar 'problemen' genoten. Soms was de chaos van anderen een rustoord voor zichzelf, maar ze wist dat het zo niet hoorde te zijn. Maar van een ding was ze zeker, met Yugi aan haar zijde zou daar ook geen verandering in komen. Misschien zou het wel erger worden dan normaal, maar zoals zij het zag was het geen probleem. die problemen konden ze samen wel oplossen, of erger maken hoe de bui lag. Ze moest even om haar gedachtes grijnzen en schudde kort haar hoofd. Ze was soms echt knettergek en halfgaar. Maar dat was nu eenmaal wie ze was, en ze was er soms nog trots op ook.
Ergens in haar achterhoofd besefte ze dat haar vraag eigenlijk heel voorspelbaar was geweest. het was een gerucht dat iedereen kende, maar Yugi glimlachte toch naar haar. Had ze het dan toch niet verkeerd gebracht? Ze glimlachte terug en keek weer naar de blauwe lucht. Vanuit har ooghoeken zag ze hem nog geruststellend naar haar lachen, waaruit ze opmaakte dat haar vraag niet verkeerd was gevallen bij hem. Het was voor haar een opluchting, ze wist nu dat hij niet zou weglopen. Maar waarschijnlijk moest ze nu haar aandacht erbij gaan houden, anders zou ze er nog steeds geen bal van snappen. Het zou voor haar een uitdaging zijn, maar ze was te nieuwsgierig om haar geest weg te laten drijven op de wind. Hoewel ze vaak, als ze in de les zat, haar tijd spendeerde. Geen enkel woord zou tot haar doordingen, zelfs al zou je in haar oor gillen. Dat was ook de voornamelijkste reden dat ze Yugi eerst niet op het dak had horen komen. Ze was gewoon weer tever in gedachtes weggezonken. Maar het waren niet alleen gedachtes meer, ze probeerde zich dingen te herinneren van lang geleden. Soms probeerde ze zich zelfs voor te stellen hoe haar vader eruit zag. Maar zijn gezicht was altijd maar een vage waas waar ze niks uit op kon maken. het was frustrerend maar ook weer geruststellend tegelijk. Want hoe graag ze zijn gezicht weer eens had willen zien, ze wist dat ze niet ging waarderen wat ze zag.
”Neen ik heb geen familie meer, heb ik ook nooit echt gehad…” Nu keek ze op en keek hem aan, een steek van medelijden door zich heen voelen gaan. het weerspiegelde zich in haar ogen en ze bleef hem aankijken. Maar hij moest ouders hebben gehad, dat kon niet anders. Zonder ouders had hij nooit zo'n aardig iemand geworden als hij nu was, althans zo zag zij het dan wel weer. ”Ik ben gevonden in een opbrandend huis toen ik klein was. Ik heb er nog altijd een litteken van, op mijn rug. Ik had geen herinneringen meer en ik heb een groot deel van mijn leven daarna op het verkeerde pad gelopen.” Langzaam knikte ze en begreep het al snel. Maar ze kon het zich niet voorstellen om hem als slecht persoon te zien. Langzaam, maar toch twijfelend legde ze haar hand op zijn schouder en keek hem aan. ''Wat erg voor je,'' zei ze zacht en deels wel een beetje geschrokken. Waarschijnlijk zou hij ouders hebben waar hij trots op kon zijn en als ze nog hadden geleefd dan was hij waarschijnlijk een hele populaire jongen geweest met een perfect leventje. ”Lord death, heeft me doen in zien waar ik mee bezig was, sinds dien ben ik eindelijk geheel anders. Ze zeggen dat doordat ik bijna geheel in duisternis gehuld was en dan toch ben terug gekeerd. Mijn ziel gesplitst is in drie stukken ik wie ik nu ben en twee andere delen.” Het klonk ingewikkeld maar ze knikte langzaam. Ze liet de woorden tot haar doordringen en onderdrukte de neiging om te grijnzen. Ja , haar 'pleegvader' kon daar heel goed in zijn. ”Sommigen zeggen dat ik soms geheel verander in iemand anders. Omdat drie zielen één lichaam delen. Daarom meiden mensen me. Bang om achter de waarheid te komen.” Ze knikte weer en glimlachte toen weer. ''Ja, dat is best ingewikkeld als je het zo verteld, maar ik ben blij dat Shinigami-sama je het juiste pad hebt laten zien.'' Haar stem was warm en ze grinnikte even. Ze onderdrukte de neiging over haar achterhoofd te wrijven, een ple waar zij vaak een klap had gehad. ''Maar soms brengen onze keuzes consequenties mee. Niet dat dat zo heel erg is hoor. Zoalng je ermee leert leven en er mee kunt leven is het geen reden voor anderen om je anders te behandelen.'' Vervolgde ze rustig en keek hem aan. ''En ik denk dat het ook bij jou een positieve kant heeft hoor, hoewel ik hoop dat er geen duivel daar binnen in jou zit. Dan zou ik knettergek worden, als ik dat dan nog niet ben.'' Het laatste was echt een pure grap. Ze kon echter niet bedenken hoe hij zou zijn als er werkelijk een duivel schuilhied daar in zijn geest. Ze grinnikte even en haalde haar hand weer door haar haar. ''Je hebt me nu toch weer een reden gegeven om Shinigami-sama dankbaar te zijn voor zijn aanwezigheid in deze wereld. Want zonder hem had ik je waarschijnlijk nooit ontmoet, of je zou een heel ander, slecht persoon zijn. Niet dat ik me dat zo kan voorstellen.'' Ze moest even lachen en schudde haar hoofd. Zelfs al had hij meerdere persoonlijkheden, ze mocht hem en daar bracht zijn verhaal geen verandering in. Het enigste wat in haar groeide was begrip voor hem, zijn leven was niet makkelijk geweest maar toch stond hij nu nog sterk en zelfs met een lach in het leven. Maar ook kon ze respect voor hem opbrengen, gewoon om wie hij was. Hij zou nu waarschijnlijk een van de weinige zijn die haar respect had, niet dat hij zich er vereerd door moest voelen. ''Jouw beurt Yugi.'' Zei ze toen zacht en haar blik werd wat serieuzer dan eerst. ''Wat wil jij van mij weten, welke vraag komt er als eerst in je op?'' Vroeg ze zacht en glimlachte toch weer even. Maar toch werd ze nerveus, hij kon vele vragen aan haar stellen. Maar ze wist niet of ze het lef had echt alles te bekennen. Bovendien droeg zij een geheim dat niemand mocht weten. En zelfs al was hij haar partner nu, ze wist niet zeker of hij zou blijven zelfs al wist hij de waarheid achter haar bestaan. Ze was bang dat hij zich van haar af zou keren en haar geheim, dat ze jaren opgesloten had rond zou bazuinen. Langzaam gleed haar blik weer naar haar tikkende voeten en ze zweeg, afwachtend op wat hij van haar wilde weten.

Dit keer zonder dat mn pc is gespaced Rainbowsheep
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Yugi

avatar

Aantal berichten : 77

Shibusen Passport
Leeftijd: 16 years
Geliefde: I don't now what love is, I only now that it hurts
Partner: Sayuri Let's make a hell of it.

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   wo maa 27, 2013 10:53 pm

Het was er uit. Hij had het er uit laten lopen. Nu wist Yuri het. Of ze het zou begrijpen. Wist hij niet. Maar hij wist wel dat hij haar kon en moest vertrouwen. Ze zou de waarheid wel ontdekken. Het kon niet lang een geheim blijven. Hele het school wist het. Ook al hadden ze het nooit echt gezien. Ze hadden het geraden. Of ze hadden het gewoon verzonnen zonder dat ze het echt wisten. Maar het was waar en hij kon er tegen het kon hem niet veel schelen. Het was nu eenmaal wie hij of zij was of waren. Ja hij had ze geaccepteerd. Ze waren een deel van hem en er tegen vechten zou toch niet helpen. Ze waren er nu eenmaal en of ze ooit zouden verdwijnen wist hij niet. Maar hij wist niet zeker of hij ze wel weg wilde hebben. Want het waren onder tussen vrienden geworden waarop hij kon rekenen. Ze hielpen elkaar uit de nood en dat was het belangrijkste. Ja zeker dat was het belangrijkste. Hij keek weer voor zich. De tijd glipte langzaam voorbij. Hij had haar hand wel gevoeld. Hij was niet gewend dat mensen hem aanraakte. Neen voor zo verg hij wist had nog nooit iemand hem aangeraakt. Behalve zijn beste vriend van vroeger. Maar ook die was door de tijd vervaagt. Het had iets troostend. ''Ja, dat is best ingewikkeld als je het zo verteld, maar ik ben blij dat Shinigami-sama je het juiste pad hebt laten zien.'' Hij lachte bij haar woorden. Ja ze had gelijk en hij was hem er ook heel erg dankbaar voor. Meer dan je zou verwachten van hem. Het verbaasde hem ook hoe goed ze het opnam. Hij had een andere reactie verwacht. Ergens half dat ze zou weg lopen. Maar neen ze bleef zitten en ze keek hem vriendelijk en zelfs met een lach aan. Waaraan had hij dit verdient? Het was een wonder. Het leek een wonder in een droom. Maar het was geen droom het was echt. Beter zelfs het was een wonder in het echte leven. Hij bedankte even iemand in zich zelf. Hij wist niet wie of wat. Maar hij was dankbaar voor deze dag en deze tijd. Hij was dankbaar dat hij Yuri had ontmoet. Voor de eerste keer leek er iets los te komen. Alsof er een deur was geopend. Alsof hij een sleutel eindelijk had gevonden en zo weer een deur had kunnen openen. Hij lachte. Hij zou kunnen springen van blijdschap. Maar hij hield zich in. ''Maar soms brengen onze keuzes consequenties mee. Niet dat, dat zo heel erg is hoor. Zolang je ermee leert leven en er mee kunt leven is het geen reden voor anderen om je anders te behandelen.'' Hij liet haar woorden door zich dringen. Het leek alsof ze helemaal uit ervaring sprak. Langzaam knikte hij. Ja het was waar. Ze had gelijk. Hij had ook verhalen over haar gehoord. Maar hoe kon dat waar zijn. Hij voelde zich niet slecht. Hij voelde zich goed bij haar op zijn gemak. Hoe konden de verhalen dan waar zijn? ''En ik denk dat het ook bij jou een positieve kant heeft hoor, hoewel ik hoop dat er geen duivel daar binnen in jou zit. Dan zou ik knettergek worden, als ik dat dan nog niet ben.'' Hij slikte even en lachte wel snel erna. Het laatste dat was een grap geweest. Een duivel? Soms had hij er angst voor. Grote angst. Want naast die twee die hij kende was er nog iets. Die daarbinnen. Verscholen in de duisternis.
Zou dat een duivel zijn? Of was het een oplossing. Hij wilde liever niet achter de waarheid komen. Trouwens een oplossing. Die had hij niet nodig. Want zoals ook Yuri had gezegd. Als je het accepteerde. Dan had je geen problemen meer. Hij lachte nogmaals. ”Maak je geen zorgen!” Zei hij zeker. Maar of hij wel zo zeker was wist hij niet. Misschien was het een droom geweest die dag. Hoe dan ook hij wilde die dag nooit meer opnieuw doen. Die verschrikkelijke dag in het verleden. Die hem keer op keer leek te achtervolgen. Samen met de dag in het vuur. Hij keek weer voor zich. Hij moest dat nu uit zijn kop zetten. Hij had geen zin en ook geen tijd om daar nu aan te denken. Trouwens wat moest Sayuri wel niet denken? ''Je hebt me nu toch weer een reden gegeven om Shinigami-sama dankbaar te zijn voor zijn aanwezigheid in deze wereld. Want zonder hem had ik je waarschijnlijk nooit ontmoet, of je zou een heel ander, slecht persoon zijn. Niet dat ik me dat zo kan voorstellen.'' Er ging weer een vonk af. Ze accepteerde hem gewoon. Gewoon zoals hij was. Hij knikte eens en lachte weer. Man hij had nog nooit zo veel gelachen in zijn gehele leven als vandaag. Voor het eerst in zijn leven leek er niets mis te zijn met wie hij was. Hoe hij was, wat hij deed of had gedaan. Het leek Sayuri helemaal niet uit te maken. Ze leek een beetje op hem. Misschien kwam het daardoor dat ze elkaar zo goed begrepen en dat ze elkaar accepteerden zoals ze waren. Ja welke andere reden zou er anders zijn? Man zijn harde kant leek helemaal te verdwijnen bij haar. Vreemd nog nooit zo’n gevoel gehad als bij haar. Hij keek weer over de plek. Hij hoorde de bel gaan. Hoe lang zaten ze hier al? Hij had geen idee. Maar er moest toch al wel een uur voorbij zijn gegaan. Het kon hem niet schelen. Al zaten ze hier heel de dag en nacht. Hij zat hier goed. Naast zijn partner. Hij zag hoe een paar mensen de deur uit kwamen en over liepen. Ze leken zo nietig en niemand keek naar boven. Teveel bezig met hun gesprek. Waar die ook mocht over gaan. vroeger was hij jaloers geweest op die mensen. Want zij hadden vrienden gehad. Maar wanneer die vrienden verdwenen waren zij wel alleen. Hij? Hij was nooit alleen. Ook al zou je denken van wel. Als hij op avonden door de straten zwierf. Op de brug naar het water zat te staren. Of op de daken liep. Hij had altijd de twee andere zielen die in hem leefden en met wie hij kon spreken zonder zijn mond te openen. Soms zat hij uren met hun te praten, zonder dat hij eigenlijk een woord uitsprak. Het leek toch alsof hij helemaal gek aan het worden was. Maar dat was het niet. ''Jouw beurt Yugi. Hij lachte even naar haar. Tja wat wilde hij precies weten? Hij had gehoopt dat de woorden zouden komen. Maar veel vragen had hij eigenlijk niet. ''Wat wil jij van mij weten, welke vraag komt er als eerst in je op?'' Goede vraag. Hij zag haar lachen. Maar het leek er op dat ze toch ergens nerveus was. Hij wist dat ze waarschijnlijk dacht dat hij de vraag zou stellen. Net als bij hem gingen er ook verhalen over haar de ronde. Natuurlijk was het duidelijk dat hij dat zou vragen. Maar hij was niet zoals iedereen en hij voelde hoe nerveus ze leek te zijn. Had ze net als hem angst? Hij lachte eens. ‘het eerste wat in me opkomt hé’ dacht hij bij zich zelf. Hij zou haar uit haar lijden verlossen. ”Wat doe je vanavond?” Hij lachte eens. Yuri zou nu wel denken dat hij zot was om niet te vragen naar dat ene ding. Maar hij was nooit van plan geweest het te vragen. Ze moest het zelf maar vertellen wanneer ze er klaar voor was. Misschien was dat niet vandaag. Ze kende elkaar nog maar net en ze moesten nog een sterkere band krijgen. Maar op een dag zou het wel komen. Dat wist hij gewoon.

[Yeey en wie zei er ook al weer dat jij geen lange posten kon maken? Zie nu eens XD]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Sayuri

avatar

Aantal berichten : 112

Shibusen Passport
Leeftijd: 17
Geliefde: Love? There is no love without a touch of Madness
Partner: Well Let's bring some chaos Yugi

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   zo maa 31, 2013 9:47 am

Ze was niet zo moeilijk met het accepteren van andermans gebreken. Iedereen had ze en je hoefde je er niet voor te schamen. Je gebreken maakte je uniek in de wereld. het was je zekerheid dat er echt maar een van jou was in het leven. Ze zou niet kunnen bedenken hoe ze moest reageren als er opeens een kopie van zichzelf voor haar neus stond. Ze zou waarschijnlijk gillend wegrennen en dan ergens in een hoekje nog verder uit haar dak gaan. Maar Yugi's verhaal was anders, ergens achter zijn woorden zat een veel groter verhaal en hij had veel meegemaakt. Ze kon zich wel een beetje inleven met hem, maar misschien moest ze hem ook haar verhaal vertellen. Zou hij het net zo opvatten als dat zij met dit had gedaan? Ze wist het niet zo heel zeker maar ze hoopte dat hij haar genoeg zou vertrouwen om de waarheid onder ogen te kunnen zien. Zou hij haar kunnen accepteren voor wie ze echt was en ook met wat ze meedroeg in haar hoofd. Ze wilde er liever niet aan denken maar er was geen ontkomen meer aan. Al haar acties waren uit vriendelijkheid, ze as niet bang voor hem. En zelfs met de waarheid nu in haar hoofd gegrift zou ze hem niet anders zien. Dat hadden waarschijnlijk al genoeg mensen gedaan, dat verdiende hij ook niet. Hij had een goed hart, en daar ging het vooral om.
Ze was blij dat hij nog lachtte, zou hij doorhebben dat ze er echt geen probleem mee had? ”Maak je geen zorgen!” had hij gezegd en ze grinnikte. Ze maakte zich er ook geen zorgen om. En zelfs al zat er duivel in hem verborgen, ze kon er gemakkelijk tegenop. Ze zou het bevechten en het van de aardbol wissen voor eens en voor altijd. Al was het om Yugi te helpen was ze bereid over haar eigen grenzen heen te stappen. Hij was nu een vriend van haar en bovendien haar partner. Ze zou hem nooit laten vallen, hoe erg het probleem ook mocht zijn. Ze knikte even in zichzelf en glimlachte weer. Ze hoorde de bel gaan en keek even op. Dat was weer een behoorlijke tijd les die ze gemist hadden. Maar het interesseerde haar niet. Ze had haar tijd juist gespendeerd. En als ze de waarheid nu thuis vertelde zou het haar waarschijnlijk niet een van de angstaanjagende en pijnlijke chops opleveren. Ze zou er nu veilig vanaf komen, desondanks het feit dat ze voor de zoveelste keer gespijbeld had. Maar haar dag had een resultaat gehad wat de rest waarschijnlijk niet hadden verwacht voor haar. Ze zou weer eens lachend binnen kunnen komen, maar dan ook met een gemeende lach die van diep van binnen kwam. Even kwam er een blik van woede op haar gezicht als ze de studenten zag lopen. Het liefst schoot ze naar beneden en liet ze hen alle hoeken van het schoolterrein zien, maar dat was geen goed idee. Waarschijnlijk zou yugi wel met haar meedoen maar ze droeg al de bijnaam troublemaker. Hoewel dat weer vanaf een andere reden kwam. Een reden die haar diep van binnen pijn deed omdat het nooit express ging.
Ze had haar handen onder haar bovenbenen gelegd en luisterde hoe haar hakken tikten. Natuurlijk was ze nerveus over wat Yugi van haar wilde weten, maar als hij het zou vragen dan zou ze eerlijk antwoord geven en hopen op een positieve reactie. Ze probeerde niet ongeduldig te raken door de stilte. Ze moest hem ook de tijd geven, zij had recht op de man af naar de waarheid gevraagd, simpelweg omdat ze er niet van hield om dingen niet te kunnen begrijpen. Nu had ze duidelijkheid en geen problemen met de waarheid. Zachtjes zuchtte ze even en bleef naar haar voeten staren. ”Wat doe je vanavond?” haar ogen werden groot terwijl haar hoofd omhoog schoot en ze hem geschrokken aankeek. Was dat zijn vraag? Was dat wat hij wilde weten van haar? Ze werd een beetje verward maar langzaam drong het tot haar door dat hij er waarschijnlijk niet naar zou gaan vragen uit zichzelf. Schaapachtig begon ze nu zelf te grinniken en schudde haar hoofd waardoor haar rozige haar even voor haar ogen viel voor de wind het weer optilde. ''Nou eigenlijk is het hopen dat ik veilig door mijn gesprek thuis kom en dan op mijn kamer zitten omdat ik waarschijnlijk huisarrest krijg. Maar dan ga ik waarschijnlijk door het raam toch naar buiten en wat rondhangen.'' Antwoordde ze half opgelucht en nog steeds grinnikend. Ze was wel blij dat ze haar verhaal nog niet op hoeftte te biechten. Niet dat ze het hem nooit zou vertellen, maar het was een ongemakkelijk verhaal, en zeker ook op school. Je wist maar nooit wie er meeluisterde. ''En jij? Wat zijn jouw plannen?'' Vroeg ze spontaan en grinnikte vrolijk. Misschien konden ze samen wat gaan rondhangen ergens. Maar toch knaagde er wel iets aan haar, een gevoel van oneerlijkheid. ''Vraagje,'' begon ze zacht en keek eerst naar haar voeten voor ze hem aankeek. ''Ik geef toe, die vraag zag ik niet aankomen. Waarom vermeed je de meest logische vraag. Ik bedoel jij hebt ook eerlijk de waarheid verteld...'' Ze begon een beetje te mompelen en keek weer naar beneden en naar alle idioten die zich daar hadden verzameld.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Yugi

avatar

Aantal berichten : 77

Shibusen Passport
Leeftijd: 16 years
Geliefde: I don't now what love is, I only now that it hurts
Partner: Sayuri Let's make a hell of it.

BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   di apr 02, 2013 10:17 pm

Hij moest in zelf lachen. Sayuri zou al gouw gaan denken dat hij echt gek was. Misschien was hij dat ook wel een beetje. Maar het kon hem niet veel schelen. Hij volgde de mensen daar beneden. Deze keer voelde hij geen wrok. Deze keer was hij niet meer alleen. Misschien zouden mensen nu beginnen te begrijpen dat hij en Sayuri eigenlijk niet zo erg waren. Of ze zouden denken dat ze echt gekker dan gek waren om samen te gaan. Oftewel zouden mensen nu meer met ze omgaan. Of ze zouden hun nog meer vrezen dan eerst. Het zou sowieso niet zo veel verschil maken. Ze hadden elkaar tenminste al. Hij wist dat hij één van de vragen had gesteld waarop ze waarschijnlijk niet gewacht had. Hij vroeg zich even af wat haar reactie zou worden. Misschien zou ze dankbaar zijn. Misschien ook niet. Hoe dan ook hij had de woorden uitgesproken en hij kon de tijd niet terug draaien. Trouwens hij vond dat het de beste vraag was geweest. Veel uitleg was er niet voor nodig. Yugi geloofde dat dit het beste was, en dus zou het nu zo varen. Hij keek even naar Sayuri. Haar ogen waren groot en ze zag er geschrokken uit. Hij gaf haar een vriendelijk lachje alsof hij een idioot was. Tja het had wel een verrassend effect gehad en dat was goed. Misschien zou ze zich nu wat rustiger gaan voelen. Het was niet zijn bedoeling om haar zenuwachtig te maken. Trouwens ze was nu een vriendin en voor vrienden deed hij alles. Zelf zijn eigen leven geven. ''Nou eigenlijk is het hopen dat ik veilig door mijn gesprek thuis kom en dan op mijn kamer zitten omdat ik waarschijnlijk huisarrest krijg. Maar dan ga ik waarschijnlijk door het raam toch naar buiten en wat rondhangen.''
Hij knikte langzaam. Tja dat zou hij ook doen. Nou ja hij zwierf altijd laat door de straten. Meestal heel de nacht zonder dat hij slaap nodig had. Hij zwierf rond tot dat het hem begon te vervelen en dan ging hij meestal pas naar huis. Maar meestal verveelde het, het hem nooit. Het was nu eenmaal iets dat hij al jaren deed en het maakte hem rustig. Rustig en het gaf hem een veilig gevoel. Ook al was het duister rond hem. Hij wist dat hij niet alleen was en in de duisternis had hij jaren geleefd dus het was hem vertrouwd. Ook al had hij ook zijn slaap nodig. Meestal viel hij dan in slaap in de lessen of zo. Of hier op het dak; Werd hij dan terug wakker als het avond was. Dat was wat hij meestal deed. Niet veel speciaals. Het was alsof hij opzoek naar iets was. Misschien was hij dat ook wel. Hij had het gevoel iets te zoeken en daardoor dwaalde hij rond. Ook al wist hij niet waar hij naar opzoek was. Wanneer hij het vond dan zou hij het wel weten. Soms was het ook om zijn oude gewoonte op te pakken en anderen het stuipen op het lijf te jagen. Maar ja dat was gewoon kattenkwaad dat hij dan deed. Hij hield er van om af en toe eens vals te zijn. Tja het kon ook geen kwaad zo lang het niet te erg werd. Het bleef even stil. Maar het was geen ongemakkelijke stilte. Hij probeerde de gesprekken te volgen van de mensen daar beneden. Lip lezen hij kon er wel een beetje van. Hij hield er van om dat te proberen. Soms kwam hij de gekste dingen uit. Zijn eigen spelletje spelen.
''En jij? Wat zijn jouw plannen?'' Vroeg Sayuri. Hij keek haar even half verdooft aan. Maar haalde dan al snel zijn schouders op. Ze zou wel begrijpen dat hij geen plannen had. Het kon hem eigenlijk ook niet zo veel schelen wat hij wel of niet deed in de avonden. Hij voelde dat ze nog iets wilde zeggen. Hij kon wel raden wat het zou worden. Waarom heb je die vraag niet gesteld… ja het zou zo iets gaan worden. Yugi moest niet lang wachten op de woorden van Yuri. Hij keek haar aan. Vriendelijk en ook bezorgd. ''Vraagje,'' Hij wachte op haar volgende woorden. ''Ik geef toe, die vraag zag ik niet aankomen. Waarom vermeed je de meest logische vraag. Ik bedoel jij hebt ook eerlijk de waarheid verteld...'' Hij lachte langzaam. Ze mompelde een beetje. Weer haalde hij zijn schouders op. Even volgde hij de wolken met zijn ogen. Voor hij antwoord gaf. ”Omdat ik weet dat je het me zult vertellen wanneer je er klaar voor bent.” Hij lachte. Er was geen andere uitleg. Het was de waarheid. Ze moest het uit haar eigen vertellen. Waarom had hij zijn verhaal verteld. Wel ja hij was een gast en tja dat was dan weer anders. Ook al was dat eigenlijk best idioot. Hij grinnikte even. ”Trouwens je had gezegd het eerste wat er in me opkwam.” Dit was meer als grap bedoelt. Maar Yuri zou wel weten dat hij het goed bedoelde. Hij zou het haar niet vragen. Dat was duidelijk genoeg. Hij zou er ooit wel achter komen. Daar was hij nu voor. Als ze haar hart wou uitstorten dan moest ze dat doen. Ze moest het dan maar zeggen. Maar hij had haar zenuwachtigheid gevoeld. Juist daarom vroeg hij niets.

[Yes geantwoord wel wat korter sorry ^^]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Not all born madmen are crazy {Open}   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Not all born madmen are crazy {Open}
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Shibusen Academy :: Shibusen :: Dak-
Ga naar: